تأثير سيستم سازه اي روي محل بهينه مهار بازويي

استفاده از مهار بازويي در سازه هاي بلند يكي از راهكارهاي متداول براي كاهش تغيير مكان ساختمان تحت نيروهاي جانبي است. مهار بازويي با متصل نمودن هسته مهاربندي شده به ستون هاي خارجي موجب كاهش لنگر ناشي از نيروي جانبي روي هسته شده و از تغيير مكان جانبي ميكاهد. در اين تحقيق با مدل سازي، تحليل و طراحي سيستم قاب ساده با مهاربند و سيستم دوگانه قاب خمشي با مهاربند براي ساختمان 40 طبقه وسپس افزودن مهار بازويي؛ عملكرد مدل ها و محل بهينه مهار بازويي مورد بررسي، مقايسه و تجزيه و تحليل قرار مي گيرد. همچنين اثر نوع سيستم سازه اي مهار بازويي روي كاهش تغيير مكان جانبي سازه با قاب ساده مورد ارزيابي قرار مي گيرد. نتايج نشان مي دهد در سيستم دوگانه اثر بخشي مهار بازويي بسيار ناچيز و در حد 6 درصد است.