تاثير خرپاي مياني در ارتفاع سازه بر عملكرد سازه ها ميان مرتبه

مطالعات ويژه سازه هاي بلند در كشورهاي صنعتي سالها مورد تحقيق و بررسي بوده است. در ايران مطالعات كافي در اين زمينه صورت نگرفته ورويكرد آئين نامه هاي داخلي نيز مشكل گشاي طراحي اين سازه ها نمي باشد. در اين مقاله رفتار سازه هايي با ارتفاع 55 متر مورد بررسي قرار گرفتهاست. پيكربندي سازه ها به نحوي صورت گرفته كه مفاصل پلاستيك در سطوح عملكردي قابل انتظار در المانهايي تشكيل شود كه در حين زلزله وپس از ايمني سازه به مخاطره نيافتد. نتايج نشان مي دهد زمان تناوب اصلي محاسبه شده ساختمان با استفاده از روابط تجربي آئين نامه اختلاف زياديبا روابط دقيق دارد. كه اين اختلاف، علاوه بر غير اقتصادي بودن حتي باعث غير ايمن شدن طرح مي گردد. لذا طراحي اين سازه ها، دانش كافي مهندسي و شناخت پارامترهاي لازم در برخورد با طراحي هاي پيشرفته را مي طلبد.سيستم خرپاي مياني در اين سازه يك ايده موثر در اقتصاد و بهبودرفتار سازه بوده كه استفاده از آن علاوه بر كاهش قابل ملاحظه در تغيير مكان جانبي ، كاهش نسبت تنش در بسياري از تيرها نيز ميسر مي سازد