بررسي نقش بالقوه پياده روهاي متحرك در ارتقاي كيفيت پياده راه ها در تهران

پياده روهاي متحرك يك طريق حمل و نقل همگاني به منظور حمل مسافر و بار در سرعت هاي كم در سطوحافقي و شيب دار هستند كه نخستين مورد استفاده آن ها به بيش از يك قرن پيش باز مي گردد. تاكنون استفاده از اين طريق حمل و نقلي به دليل سرعت كم آن به مسيرهاي با طول حداكثر 033 متر محدود بوده است، اما نوع جديد اين گونه پياده روها كه با سرعت هاي متفاوتي در طول مسير حركت مي كنند، و به پياده روهايمتحرك شتاب دار معروف هستند، استفاده از آن ها در مسيرهاي طولاني تر را امكان پذير نموده و در برخي از كشورها استفاده از آن ها به عنوان يك طريق حمل و نقل پايدار مورد توجه قرار گرفته است. از جمله مكان هايي كه مي توان از اين پياده روهاي متحرك استفاده نمود مسيرهاي مخصوص عابر پياده يا پياده راه ها است كه روزانه حجم بالايي از مسافر در آن ها تردد مي كند. در سال هاي اخير مطالعات بسياري براي احداث پياده راه در شهر تهران انجام گرديده كه از جمله اين معابر مي توان به خيابان پانزده خرداد حد فاصل خيابان خيام تا تقاطع خيابان ناصر خسرو و خيابان صف )باغ سپهسالار( اشاره نمود. در اين مطالعه پس از معرفي پياده روهاي متحرك معمولي و شتابدار و بررسي نمونه هاي اجراي آن ها در كشورهاي ديگر، به نقش آن ها در ارتقاي كيفيت پياده راه ها و تشويق مردم به استفاده بيشتر از پياده راهها در راستاي پيشبرد اهداف حمل و نقل پايدار پرداخته شده است. همچنين به امكان سنجي استفاده از اين طريق حمل و نقل همگاني در پياده راه هاي استان تهران، از طريق انجام يك مطالعه موردي )خيابان 11 خرداد- حد فاصل تقاطع خيابان خيام تا خيابان ناصر خسرو( پرداخته شده است. نتايج اين مطالعه نشان مي دهد كه نصب پياده روي متحرك در اين معبر امكان پذير بوده و مي تواند به عنوان عاملي در جهت تسهيل تردد در اين مسير و همچنين افزايش جذب مسافر در اين ناحيه از بازار بزرگ تهران عمل نمايد