اصلاح روش مسير جايگزين بار در تحليل خرابي پيشرونده سازه هاي فولادي

در انجام تحليل هاي مسير جايگزين بار براي كنترل پتانسيل خرابي پيشرونده دريك سازه، بيشتر طراحان اغلب روش هاي اجرايي استاتيكي را انتخاب مي كنند كه به نيروي انساني كمتر و تجهيزات آزمايشگاهي ساده تري نياز دارد. از آنجايي كه خرابي پيشرونده، يكرويداد ديناميكي و غير خطي است، حالات بار براي فرآيندهاي استاتيكي، به كاربرد ضرايبي براي در نظر گرفتن اثرات اينرسي و غير خطي نيازمند است. تناقضاتي در رهنمودهاي موجود كه ضرايب بار ديناميكي و غير خطي را در رويكردهاي استاتيكي خود به كار برده بودند، مشاهده شده است. اين مطالعه به عنوان بخشي از يك تلاش براي به روز رساني دستورالعمل هاي موجود، به بررسي رفتار سازه هاي متعدد اسكلت فلزي به منظور كنترل ميزان و تغيير ضرايب افزايش بار ديناميكي و غير خطي مي پردازد. اين مطالعه نتيجه مي دهد كهضرايب در دستورالعمل هاي موجود به نتايجي بيش از حد محافظه كارانه منجر شده و اغلب به طراحي ها و مقاوم سازي هاي پر هزينه ختم مي شوند. اين مطالعه ضرايب افزايش بار جديدي را تعيين كرده و رويكرد نوي را براي استفاده از اين ضرايب هنگام اعمال تحليل مسير جايگزين بار براي خرابي پيشرونده پيشنهاد مي كند