بررسي تاثير موقعيت مكاني تونل هاي حفر شده به روش اتريشي بر روي نشست سازه هاي مجاور

جابجايي زمين از مسايل اجتناب ناپذير در حفاري ها، ساخت تونل ها و فضاهاي زيرزميني در نزديكي سطح زمين مي باشد. حفرتونل در هر عمقي از خاك منجر به تغيير سيستم توزيع تنشها و رها شدن تنش هاي برجا و نشست سطح زمين مي شود كه اين مسئله به نوبه خود در مورد تونل هايكم عمق حفرشده در مناطق شهري )به ويژه هنگام عبور از مجاورت مناطق مسكوني( از اهميت ويژه اي برخوردار است. بنابراين اطلاع از نحوه رفتار تونل و نشست هاي ناشي از حفر آن )جهت جلوگيري از آسيب به سازه ها و تاسيسات مجاور( از الزامات طراحي اي ن ن و س ازه هاي زيرسطوي مي باشد. با توجه به ماهيت سه بعدي حفر تونل، براي ارزيابي دقيق نشست ها و تنش هاي ايجاد شده در اطراف تونل )به خصوص تونل هاي سطوي(، استفاده از مدل هاي سه بعدي اجتناب ناپذيرمي نمايد. در توقيق حاضر با مدل سازي سه بعدي سازه و تونل، اثر موقعيت مكاني تونل بر روي نشست سازه هاي مجاور، در اثر حفر تونل به روش اتريشي مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج نشان مي دهد كه وجود سازه در فوا صل بيش از دو برابر قطر تونل، تاثير قابل معحظه اي بر روي نشست نداشته و مي توان شرايط را معادل وضعيت بدون سازه تلقي نمود