بررسي آزمايشگاهي تاثير توام شكاف و كف بند برميزان آبشستگي موضعي پايه هاي پل با تاكيد بر تك پايه مياني

آبشستگي موضعي اطراف پايه هاي پل يك پديده ديناميكي است كه به عوامل زيادي هم چون عمق و سرعت جريان،زاويه برخورد جريان با پايه، شكل و ابعاد پايه و... بستگي دارد.از آنجايي كه گسترش چاله آبشستگي پايداري سازه پل را به مخاطره مي اندازد ،پيش بيني ميزان آبشستگي و اتخاذ تدابير لازم براي كنترل آن ضروري است.براي مقابله با پديده آبشستگي اطراف پايه سه روش عمده قراردادن فونداسيون پايين تر از عمق گودال ،كاهش قدرت گرداب نعلاسبي و ايجاد پوشش حفاظتي سنگ چين موجود است.دو روش از روش هاي موجود براي كاهش قدرت جريان نعل اسبي وبهدنبالآن كنترل آبشستگي موضعي تك پايه مياني پل عبارتند از استفاده از ايجاد شكاف در بدنه پايه و يا استفاده از كف بنددر رودخانه نزديك پايه پل. در تحقيق حاضر براي بررسي تاثير توام شكاف و كف بند بر ميزان آبشستگي موضعي پايه هاي پل( با تاكيد بر تك پايه مياني) بر اساس ضوابط موجود كه در بخش مواد و روش ها به آن اشاره مي شود از يك پايه استوانه اي به قطرD=6cmو فلومي به عرضB=60 cm واقع در آزمايشگاه هيدروليك پژوهشكده حفاظت خاك و آبخيزداري كشور استفاده شد.به منظور تكميل تحقيقات از شكافي به ابعاد (ارتفاعDو عرضD/4 كه در پايه تعبيه شده بود و كف بندي به ابعاد (ارتفاع 15 سانتي متر وعرض برابر فلوم و ضخامت 4ميلي متر)،شكاف وكف بند به صورت توام استفاده و مشخص شد هنگامي كه شكاف به اندازهD/2 زير بستر قراردارد و كف بند به اندازه0Dچسبيده به پايه) در بالادست مستقر است ،عمق آبشستگي بالادست پايه در محدوده اعداد فرود مورد آزمايش( 0.314≤Fr≤ 0.244 )، از 98.08 درصد تا 100 درصد كاهش پيدا مي كند