بررسي عملكرد روش هاي نوين مقاوم سازي در كنترل پاسخ لرزه اي سازه ها (جداسازي پايه و استفاده از انواع ميراگرهاي انرژي)

در طول تاريخ، كشور ما ايران زلزله هاي زيادي را تجربه كرده كه متاسفانه يادآوري آن وقايع همراه با زنده شدن خاطرات تلخ زلزله اعم از مالي و جاني مي باشد كه گاه تا سالها اثرات مخرب آن باقي مانده است. اهميت اين پديده طبيعي و عوارض آن، لزوم ايجادآمادگي براي مقابله با زمين لرزه را نمايان مي كند لذا طراحان سازه با بكارگيري آيين نام ههاي لرزه اي سعي نموده اند تا خطرات ناشي اززمين لرزه را بر روي سازه هاي جديد و نيز ساختمانهاي آسيب پذير موجود كاهش دهند. جهت طراحي سازه هاي بلندمرتبه و نيز مقاوم سازي و بهسازي آنها، توجه به سطوح عملكرد در آيين نامه هاي ساختماني و نيز بروز شدن آن، از نكات كليدي و اساسياست. در اغلب موارد جهت دستيابي به معماري خاص و ويژه، محدوديت هاي فراواني پيش روي طراحان قرار مي گيرد كه بايد با توجه به پارامترهاي اقتصادي، قابليت اجرا، حداقل تغيير در معماري، اضافه نشدن نيروهاي جديد اضافي و... اقدام به طراحي و مقاوم سازي نمود. در سازههاي بلند، پارامتر اصلي طراحي، ميزان تغييرمكان است. لذا محدود كردن اين تغيير مكان ها از اهميت ويژه ايبرخوردار است. همچنين جهت مقابله با بارهاي جانبي باد و زلزله، علاوه برسيستم هاي متعارف باربر جانبي همانند ديوار برشي، بادبند و تركيب آنها، روشهاي مدرن استهلاك انرژي نيز مورد استفاده قرار مي گيرد كه استفاده از ميراگرها يكي از گزينه هاي مناسب مي باشد. ميراگرهاي انرژي در سازه، مستهلك كننده انرژي جانبي سازه مي باشند كه با راندماني بالا، جهت طراحي سازه جديد ومقاوم سازي سازه هاي موجود كاربرد دارند. ميراگرها، انرژي ورودي به سازه را 3 تا 5 برابر كمتر كرده و جابجايي را نيز 2 تا 3 برابر كاهش مي دهند. به عبارتي ديگر، ميراگرها به دليل جذب انرژي ورودي به سازه، سبب كاهش نيروي اعضاي سازه و تغيير شكلها شده و توزيع نيرو در سازه را تغيير مي دهند لذا مي توان به عنوان يك گزينه مناسب از اين روش جهت اصلاح توزيع نيروها استفادهكرد. در اين پژوهش به بررسي انواع ميراگرهاي سازه، عملكرد و مزيت هاي آن خواهيم پرداخت و با سيستم هايي همچون جداسازي پايه، مقايسه خواهيم نمود كه نتايج در ادامه خواهد آمد