بررسي روشهاي ارزيابي بروز در سطح روانگرايي

روانگرايي يكي از مهمترين پديده هاي ناشي ازوقوع زلزله در مناطق ساحلي مي باشد. اين پديده در زمين هاي حاصل از نهشته هاي آبرفتي و خاك هاي ماسه اي سست و اشباع به علت از دست رفتن مقاومت برشي خاك ناشي از حركات زلزله به وقوع ميانجامد و باعث خرابي ها و خسارات زيادي مي شود. سابقه مطالعات روانگرايي بطور جدي به بعد از زلزلههاي نيگاتا و آلاسكا در سال 1964 باز مي گردد.پس از مطالعات بسيار در زمينه پتانسيل روانگرايي در يك عمق مشخص، ايواساكي و همكاران( 1982 ) اولين ارزشيابي شدت بروزرا ارائه دادند كه شدت بروز روانگرايي بر اساس شدت وزني پتانسيل روانگرايي در اعماق صفر تا بيست متر محاسبه مي شود. يكي ديگر از اين روشها توسط حائري و يثربي1376 ) ارائه شد كه به بررسي بروز روانگرايي در سطح مي پردازد. در اين مقاله ابتدا جديدترين اصلاحات روش ارزيابي پتانسيل روانگرايي ذكر مي گردد، پس از بررسي روشهاي ايواساكي وهمكاران ( 1982 )وحائري و يثربي( 1376 )، به مقايسه آنها با استفاده از نتايج آزمايشSPT پرداخته شده و نقاط ضعف آنها را ذكر مي شود و در نهايت پيشنهاداتي براي استفاده بهتر از روش هاي مذكور ارائه مي گردد