بررسي روشهاي آيين نامهاي تحليل مسير جايگزين در ارزيابي مقاومت ساختمانها در برابر خرابي پيشرونده

به گسترش زنجيروار خرابي موضعي اوليه از يك المان به المان ديگر كه نهايتا موجب فروپاشي كل سازه و يا قسمت بزرگ نامتناسبي از آن مي-گردد خرابي پيشرونده گفته ميشود [ 1]. مطالعات نشان ميدهد كه حدود 20 % از خرابيهاي سيستمهاي سازهاي در سالهاي اخير به علت پديدهخرابي پيشرونده بوده است و آييننامههاي مختلفي براي ارزيابي آن تدوين شده است. ما بين روشهاي مختلف طراحي مقاوم در برابر خرابيپيشرونده، روش مسير جايگزين از مقبوليت بيشتري برخوردار مي باشد، در اين مقاله ضمن معرفي كامل اين روش به تشريح و مقايسه نحوهبكارگيري روش تحليل مسير جايگزين در آييننامههايUFC و GSA پرداخته شده است.