انتخاب مواد تزريقي شيميايي در اولين تجربه تزريق شيميايي كشور در قسمتي از پي سدكرخه

تزريق شيميايي عبارتست از تزريق محلول هاي شيميايي به داخل تشكيلات خاكي كه اين محلول ها پس از يك مدت زمان از پيش تعيين شده با هم واكنش داده و باعث ايجاد پرده هاي آب بند و مستحكم در تشكيلات مورد نظر مي شوند. استفاده از محلول هاي شيميايي براي تزريق خاك، در پاسخ به نياز به كنترل جريان آب، در تشكيلاتي كه به علت ريز بودن بيش از حد منافذ، اجازه نفوذ سوسپانسيون هاي سيمان پرتلند را نمي دهند، ابداع شده است و به طور وسيعي در 50 سال اخير براي آب بندي و پايدار سازي تشكيلات خاكي در سطح جهان مورد استفاده قرار گرفته است. اولين تجربه تزريق شيميايي كشور در سد كرخه به طور صد در صد با تكيه بر دانش و تخصص كارشناسان و متخصصان داخلي به انجام رسيده و از اين رو با تجربيات و نتايج ارزشمند و منحصر به فردي در زمينه بومي سازي تكنولوژي تزريق شيميايي در كشور همراه بوده است. امروزه طيف وسيعي از مواد و محلول هاي شيميايي براي استفاده در تزريق شيميايي موجود هستند و در هر پروژه اي با توجه به نيازها، اهداف و شرايط خاص حاكم از محلول هاي شيميايي مناسب، استفاده مي شود. تجربيات به دست آمده در زمينه انتخاب مواد تزريقي شيميايي در سد كرخه نشان مي دهد كه فرآيند انتخاب دوغاب هاي شيميايي، بر خلاف دوغاب هاي سيماني از پيچيدگي و زواياي زيادي برخوردار است و مستلزم صرف هزينه و وقت بسيار بيشتري مي باشد. ضمن اينكه پرسنل اجرايي نيز بايد از دانش و تجربه كافي در زمينه شناخت مواد و محلول هاي مختلف شيميايي و مكانيسم عملكرد آنها باشند. چراكه در دوغاب هاي سيماني، حداكثر بايد نسبت آب به سيمان ويا درصد بنتونيت اضافه شونده را تعيين نمود، ولي در تزريق شيميايي ما با طيف وسيعي از محلول هاي شيميايي مواجه هستيم كه هريك داراي خواص فيزيكي، شيميايي و زيست محيطي متفاوتي هستند. در اين مقاله، فرآيند انتخاب محلول هاي شيميايي مورد استفاده، جهت انجام تزريق شيميايي آزمايشي در قسمتي از پي سد كرخه، مورد بحث قرار مي گيرد و چگونگي دست يابي به طرح نهايي كه شامل محلول سيليكات سديم به عنوان ماده تزريقي اصلي و محلول شيميايي اتيل استات به عنوان ماده فعال كننده با طرح اختلاط معين مي باشد را بررسي خواهيم كرد.