بررسي پايداري سدهاي خاكي و سنگريز هاي با هستة بتن آسفالتي

هستة مركزي در سدهاي خاكي و سنگريزه اي، وظيفه آ ببندي و نگهداري آب پشت سد را بر عهده دارد. بدليل خاصيت نفوذناپذيري رس و فراواني آن در طبيعت در اغلب موارد، هسته مركزي را از جنس رس م يسازند. استفاده ازهسته بتن آسفالتي در سدهاي سنگريز هاي، يكي از روشهائي است كه توجه كارشناسان اين حرفه را به خود جلب نموده است. با توجه به مشكلاتي از قبيل حجم زياد مصالح رسي مورد نياز براي هسته، زمان زياد مورد نياز براي اجرا، نيازهست ههاي رسي به كنترل كيفي بسيار دقيق نظير كنترل رطوبت و تراكم، حساسيت شديد مصالح رسي به آب و هوا و تغيير فصل، حساس بودن دان هبندي فيلر و نواحي انتقالي براي پيشگيري از شسته شدن مصالح رسي و غيره كه در استفاده ازهست ههاي رسي وجود دارد، ضرورت مطالعه و بررسي استفاده از هسته اي غير رسي مطرح مي شود. هست ههاي بتن آسفالتي نه تنها در شرايط بد آب و هوايي و كوهستاني و نظاير اينها بعنوان انتخاب مناسب مطرحند، بلكه در شرايط مشابه م يتوانند دركنار هسته هاي رسي، به عنوان انتخابهاي قابل بررسي رقابت نمايند.در اين مقاله با توجه به كاربرد بتن آسفالتي در سدها، به ارزيابي مسئله پايداري شيروانيهاي سد در قسمتهاي بالادست وپايي ندست در دو حالت هستة رسي و هستة بتن آسفالتي پرداخته و نتايج بدست آمده در دو حالت مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. و بعنوان مقايسه در يك مطالعه موردي در سد مخزني تنگوئيه سيرجان اثر جايگزيني بتن آسفالتي با رس ارزيابي شده است. نتايج اين مطالعه نشان م يدهد كه استفاده از هسته بتن آسفالتي در مقايسه با هستة رسي ضمن تامين ضرايب اطمينان مجاز، هندسة سد را نيز بهينه نموده است.