زلزله و تشكيلات مناسب براي مديريت بحران با تاكيد بر مشاركتهاي مردمي، نقش سازمانهاي غيردولتي و انجمنهاي محلي

شهرها متناسب با جمعيت و فضا به زنجيره اي متشكل از طرح و برنامه هاي شهري نيازمند مي باشند ارتباط ميان اين طرحها و تاثيرات متقابل آنها در سطوح كلان، مياني و محلي به عنوان يك ضرورت منطقي قابل تامل و تعمق مي باشد. شهر را هم روابط و فعاليت هايي كه در آن جاري و روان مي باشد پديد مي آورد و هم عوامل فيزيكي، به عبارت ديگر زندگي و حيات شهر و كالبد آن بر يكديگر تاثير متقابل دارند. مردم و فعاليت هاي آنها به عنوان"فاكتور اصلي" عناصر كالبدي شهر را جان و زندگي مي بخشند. ضرررتا نوع طراحي فضاهاي شهري و كيفيت اجراي سازه كالبدي شهر تعيين كننده ميزان آسيب پذيري در هنگام زلزله است. با سابقه نه چندان طولاني برنامه ريزي شهري در جهان مسلما فرآيند برنامه ريزي كنوني كمتر ديدگاه بحران را شامل مي شود. طبيعتا كشور ما نيز از اين قاعده مستثني نمي باشد. اين در حاليست كه با توجه به قرار گرفتن كشور اتيران در منطقه اي زلزله خيز از امكانات شهرسازي و خدمات رساني مناسب و به روز مقابله با بحران برخوردار نمي باشد. براساس تجارب حاصله انجام عمليات واكنشهاي اضطراري مقابله با بحران به تنهايي از عهده دولتها خارج است و تلاش هاي گروهي جامعه براي كاهش خطرات بسيار حائز اهميت مي باشد. بدين جهت اشاعه فرهنگ مشاركت و همكاري بين افراد محلي و تشكيل انجمن هاي مديريت بحران در سطح محله ضروري است. مطالعات نشان مي دهد در جوامعي كه برنامه هاي آمادگي بيش از بحران را تدوين نموده اند، ميزان تلفات و عدم هماهنگي در انجام وظايف محوله را كاهش داده اند. اين در حاليست كه در وضعيت موجود جوامع محلي با فقدان اطلاعات و مهارتهاي لازم براي آمادگي مثابله با بحران و واكنش اضطراري روبرو مي باشند. از اين رو برنامه اي مبتني بر اولويت بحران تحت عنوان طرح جامع پيشگيري و مديريت بحران شهري ناشي از رويداد زلزله تدوين گردده است.