مفهوم قلمرو در بافت هاي تاريخي دوران اسلامي نمونه موردي: بافت تاريخي شهر اصفهان

هر موجود زنده اي بنابر خصلت خود، مدعي قلمروي خاص شده و از آن در قبال سايرين دفاعمي كند. هايدگر اعتقاد دارد، اجزاي اصلي قلمرو، جنبه خصوصي و مشخص بودن آن و نيز مسأله دفاعاست. انسان به طور فطري نيازمند آرامش، احساس امنيت و... در زندگي خصوصي خود و محترمشمردن قلمرو خويش از جانب ديگران است. ساماندهي قلمروي محيط زندگي وي جز از طريق اتخاذشيوه هاي صحيح در مشخص ساختن عرصه هاي خصوصي و عمومي زندگي او ميسر نيست. اين چنينساختاري، احساس تعلق به محيط را به فرد القا نموده و او را در روابط اجتماعي موظف و مسوؤلساخته و به سكونتگاه وي هويت مي بخشد. يعني تمامي آنچه كه در شهرهاي ما مورد تهديد قرار گرفتهاست. لذا در تحقيق حاضر كه جزء پژوهش هاي كاربردي است، بر روي مفاهيمي چون قلمرو ومحرميت در بافت تاريخي دوران اسلامي تمركز شده است تا ضمن آشكار ساختن روش هاي تبلور اينمفاهيم در طراحي كالبد بافت شهرهاي اسلامي، راهكارهايي در جهت به كار گيري عملي اين گونهمفاهيم در شهرسازي امروزي ارائه شود. از اين منظر سعي شده است با شيوه توصيفي- تحليلي و بااستفاده از مطالعات ميداني، ابعاد (كالبدي، عملكردي، ادراكي، فرهنگي، اجتماعي) و شاخصهاي (سلسله مراتب، عرصه بندي و...) مفاهيم قلمرو و محرميت در چندين محله از بافت تاريخي اصفهان كه متعلقبه دوران اسلامي است، بررسي شده و شيوه هاي تظاهر كالبدي آن در مقياس هاي متفاوت (محله، مركزشهر، گذرها و...) شناسايي شوند. در پايان نيز راهكارهاي كاربردي- اجرايي به منظور استفاده درطراحي هاي امروزي ارائه خواهند شد.