كلان شهر تهران از منظر پايداري آب شهري

توسعه پايدار ، به گونه اي كه در سال 1987 توسط Brundtland در گزارش خود با عنوان آينده مشترك ما ، معرفي شده است سه عنصر اجتماع، اقتصاد و محيط زيست را مورد توجه قرار مي دهد و بر حفظ حقوق نسل آينده تاكيد مي كند. از زمان طرح اين مفهوم تاكنون تلاشهاي زيادي در جهت عملباتي كردن مفهوم پايداري در مسايل مرتبط با زندگي بشر صورت گرفته است. در اين مقاله نيز براي تعيين پايداري يك شهر از منظر سيستم آب شهري، شاخصي تعريف شده است كه از نگاشت فازي شش معيار به شرح زير به دست مي‌آيد : فني، زيست محيطي، اقتصادي، اجتماعي، استقلال و همزيستي. اين شاخص به صورت فازي به سه بازه غير پايدار، نيمه پايدار و پايدار تقسيم بندي شده است . براي كمي كردن هريك از معيارهاي مزبور كه يك بعد از ابعاد پايداري سيستم مورد مطالعه را از منظر آب شهري مورد توجه قرار مي دهد، شاخص جداگانه اي در نظر گرفته شده است. پايداري سيستم آب شهر تهران به عنوان مطالعه موردي توسط معيارهاي فوق مورد سنجش قرار گرفته و مشاهده شد شاخص پايداري آب در اين شهر از حالت پايدار در دهه 1330 از اواخر دهه 40 سير نزولي گرفته و از اواخر دهه 50 به حالت نيمه پايدار رسيده است