تاريخ نگاري معماري ايران به روش جغرافيايي شكل گيري - توسعه - كاستي ها

معماري ايران بعد از ظهور دوره پهلوي و همزمان با گرايش ها ي ملي و باستاني درسياستمداران و سياست گذاران فرهنگي با دعوت وآماده سازي زمينه هاي لازم براي حضور مستشرقينو پژوهشگران غربي وارد مرحله اي جديد گرديد،و به صورت نوين وسازماندهي شده توسط محققينفوق تدوين و ارائه شد. بعد از آموزش هاي لازم توسط محققين فوق جمعي از ايرانيان علاقمند به تاريخمعماري شروع به بومي سازي روش هاي تاريخ نگاري معماري كردند كه از آن جمله مي توان به مرحوماستاد محمد كريم پير نيا اشاره كرد كه بنيان گزار مطالعه معماري ايران به روش شيوه شناسي مي باشد كهتوسط پژوهشگران جوان اين شيوه، تدوين و ارائه گرديد، با توجه به نام گذاري شيوه ها بر اساس مناطقجغرافيايي شكل گيري و توسعه، مرحوم استاد باقر آيت اله زاده شيرازي از اين شيوه بنام شيوه و روشجغرافيايي نام مي بردند اين شيوه در كنار مزايا و ويژگي هاي مثبت كه در تدوين تاريخ معماري ايرانداشته است داراي كاستي هايي نيز مي باشد كه به نظر مي رسد رفع اين كاستي هامي تواند در روند تدوينعلمي و جامع تاريخ معماري ايران موثر باشد.اين مقاله تلاش دارد تا با بررسي شيوه هاي مختلف تاريخنگاري معماري ايران و معرفي ديدگاه ها و كارهاي افراد تاثير گذار در تدوين آن به بررسي شكل گيري-توسعه و كاستي ها وكمبود هاي روش جغرافيايي در مطالعه تاريخ معماري ايران بپردازد.