بازشناسي ارزشهاي معماري و شهرسازي اسلامي در معماري مسكن و ترجمان آن جهت كاربرد در معماري مسكن معاصر

كسب هويت مطلوب و رهايي از هويت بحرانزا، از دغدغه هاي مطرح در حوزه معماري مسكن معاصراست. به منظور دستيابي به اين مهم، پرداختن به مباني و اصول مطرح در معماري و شهرسازي اسلامي وكاربردي كردن آن جهت بهرهگيري در مسكن معاصر ضروري به نظر ميرسد.جنبههاي كيفي و كمي فضاسازي در معماري و شهرسازي اسلامي، مي بايست با توجه به نيازهاي فطريو اجتماعي انسان معاصر مورد تحليل قرار گيرد و به صورت متناسب و موزون همواره در دستور كارطراحي مسكن معاصر قرار گيرد. طيف وسيعي از پژوهشها به صورت تحليلي-توصيفي در مسير بررسياين ارزشها تا به امروز انجام گرفته است ولي متأسفانه نمود عملي نتايج آن در معماري مسكن به ندرتمشاهده ميشود. مسكن معاصر در دنياي كنوني با تحولات گسترده در زمينه تكنولوژي، علم، ارتباطات وفناوريهاي ساخت و ساز و مصالح، پاسخهاي جديدي را ميطلبد كه در عين احترام به گذشته و سنتها،مرز بهرهگيري از الگوهاي گذشته را مشخص كرده و به نيازهاي انسان معاصر پاسخ دهد. جستجويمعماري خودي كه بر فرهنگ غني ايراني استوار است خواستار تغيير و به نوعي نو شدن و سازگاري بيشتربا نيازهاي امروز است كه مي تواند با استفاده از نردبان سنت به بام تعالي و هويت خاصي برسد.اين مقاله سعي دارد تا با مطالعه در حوزه حكمت نظري و عملي اسلام در زمينه ويژگيهاي فضاهايمسكوني و فلسفه زيبايي و هنر از ديدگاه اسلامي و با در نظر گرفتن نياز هاي در حال تغيير استفاده كنندگانو تكنولوژيهاي نوين به ارزيابي و ارايه پيشنهادهايي در زمينه الگوهاي طراحي معماري مسكن معاصربپردازد. ساماندهي فضا در معماري مسكن اگر به طور مناسبي شكل بگيرد ميتواند در تناسب مكمليفرهنگ ايراني- اسلامي را در ساختار زندگي معاصر جاري سازد. بر اساس نتايج اين تحقيق دستيابي بهفضاهاي مطلوب و كارا با هدفي والا در معماري مسكن از طريق رعايت معيارهاي پاسخدهي فضا مانند تحقق هويت اسلامي و فرهنگ اصيل ايراني در زمينه معماري، احترام به سنتها، پيوند با طبيعت و در عينحال بهرهگيري از فناوريهاي نوين امكانپذير است.