تحريك توسعه در بستر بافتهاي فرسوده در جهت استحكام بخشي بافتهاي تاريخي

شناخت، حفظ و احياء عناصر وآثار تاريخي يا به عبارت ديگر وجدان تاريخي، ويژه ي يك روح متمدن است . اينان كه از گذشته اي مداوم و نسلهاي مدفون حكايت مي كنند ، تنها ارزش احساسي و هنري و يا كنجكاوانه ندارند، بلكه تداوم تاريخي و پيوستگي فرهنگي و روح ملي را تحقق مي بخشند. در اين نوشتار پس از بيان مفهوم استحكام بخشي و فرسودگي در بافتهاي تاريخي سعي در بستر شهر هاي تاريخي در جهت « تحريك توسعه » شده است به رويكردي جديد با عنوان استحكام بخشي روح و پيكره ي بافتهاي تاريخي پرداخته شود. در اين زمينه ابتدا مفهوم فضاي گمشده و تئوريهاي راجر ترانسيك در جهت كشف فضاهاي گمشده و همچنين نظريه ي كريستوفر الكساندر در مورد توجه به " مراكز " در راستاي ايجاد حيات و دوام در "كل" و پس از آن اصول طراحي در بافت قديم بيان خواهد شد. بزرگترين بدعت شهر عام اين است كه در آن هر چه از كاربيفتد به دور ريخته مي شود .، يا به عبارت ديگر ، واقعيت جاي ايده اليسم را مي گيرد . ،چون براي ازكار افتاده فايد ه اي مترتب نيست . ويادگار معنايي ندارد . درعوض ، هر چه به جاي ازكارافتاده ها و به دور ريخته ها سردرآورد ،پذيرفته مي شود.