بررسي امكان استفاده از نگهدارنده هاي الاستومروسيستم لغزشي در جهت بالا بردن ضريب مقاومت ابنيه تاريخي در مقابل زلزله

ايران كشوري لرزه خيز است و بر روي يكي از دو كمربند بزرگ لرزه خيزي جهان موسوم به آلپا قرار دارد . تا كنون زمين لرزه هاي مخرب و گاه ويران كننده مناطق مختلف كشور را با خسارات و تلفات سنگيني رو به رو كرده است. كارشناسان فن معتقدند در صورتي كه هزينه هاي گزاف امداد رساني و جبران خسارتهاي مادي و معنوي حوادث طبيعي نظير زلزله ، در مسير بازسازي و ايجاد تغييرات بنيادي در حوزه شهرسازي و تمهيدات لازم براي پيشگيري از حوادث غير مترقبه قرارگيرد ، نتايج به مراتب بهتر از گذشته خواهد بود . بيشتر شهرهاي قديمي ايران ، امروزه دربردارنده بافتي تاريخي هستند كه اكثر ابنيه آنها فرسوده و رو به تخريب است . از سويي ديگر بسياري از بناهاي با ارزش تاريخي در اين محدوده ها قرار دارند كه در بردارنده هويت و فرهنگ گذشته نسلهاي پيشين هستند . از همين رو مساله مرمت و استحكام بخشي اين ابنيه بسيار مورد توجه است . در سالهاي اخير ، عمل مجزا سازي پايه و شالوده به عنوان يك تكنيك طراحي رو به رشد و به كار رفته در ساختمانها و پلهاي مناطق زلزله خيز شناخته شده است . امروزه دو نمونه ساده از سيستمهاي مجزا سازي موجود مي باشد : 1 استفاده از نگهدارنده هاي الاستومر 2 سيتم لغزشي از آنجا كه در مرمت شالوده هاي فرسوده در ابنيه تاريخي ، ابتدا اقداماتي نظير شمع بندي و تخليه زير ديوارها و سپس تزريق مواد مسلح صورت مي گيرد ، ممكن است بتوان از سيستمهاي فوق در اين مرحله بهره جست .