كاربـرد همـزمان نـظام شاخص كيفيـت آب و GIS به عنـوان يك ابزار مـديـريتـي ( مطالعه موردي : رودخانه دز در جنوب غربي ايران )

سلسله جبال زاگرس منشأ بارندگيهاي فراوان مي باشند . بارش ناشي از اين ارتفاعات توسط رودخانه هاي مختلف عمدتاً در جهت جنوب و جنوب غرب جريان مي يابد . يكي از مهمترين اين رودخانه ها ، رودخانه دز است كه در بندقير به رودخانه كارون ملحق شده و كارون بزرگ را تشكيل مي دهد . مساحت حوضه آبريز دز 21720 كيلومتر مربع مي باشد . پساب صنايع مختلف ، زمينهاي كشاورزي و فاضلابهاي خانگي به رودخانه دز تخليه شده و از عوامل آلاينده اين رودخانه مي باشند . با پهنه بندي آلودگي و ارائه تصوير صحيح از وضعيت كيفي آبهاي سطحي علاوه بر افزايش مشاركت مردمي در حفظ سلامت وكيفيت آبهاي سطحي ، ابزاري مفيد را در اختيار قرار داده تا هر گونه تصميم گيري مديريتي كه اثرات زيست محيطي آن بصورت مستقيم يا غير مستقيم متوجه آبهاي سطحي كشور باشد ، با آگاهي بيشتري اتخاذ شود وضرورت اعمال شيوه هاي مديريتي منابع آب در هر نقطه مشخص مي گردد . همچنين اين تحقيق كاربرد همزمان نظام شاخص كيفيت آب و GIS را به عنوان يك ابزار مديريتي بيش از پيش آشكار مي سازد . در مجموع با توجه به نظام طبقه بندي سالانه شاخص كيفيت مشخص مي شود كه 6 ايستگاه سد دز ، حميدآباد ، هفت تپه ، ابوالطيور ، چنيبيه و ساحي خماط از لحاظ طبقه بندي شاخص كيفيت آب ، در گروه سوم يعني ايجاد تغييرات شديد در ويژگيهاي آب و ايستگاه بامدژ در گروه چهارم يعني ايجاد تغييرات خطرناك در سيستم آبي قرار مي گيرند . همچنين طبق نتايج بدست آمده دامنه شاخص كيفيت سالانه در ايستگاههاي مختلف در محدوده 645 تا 756 متغير بوده است . بيشترين مقدار شاخص كيفيت مربوط به ايستگاه سد دز در بالادست و كمترين آن مربوط به ايستگاه بامدژ در پايين دست رودخانه بوده است .