خلق سازه هايى با تكنولوژى كمينه در معمارى اكوتك (مطالعه موردى :سازه هاى كاغذى)

در دهه هاي اخير به دليل مشكلات زيست محيطي و كاهش انرژي هاي فسيلي، رويكرد جديدي از معماري نسبت به محيط ايجاد شده و معماريي با نام علمي اكوتك در جهت ايجاد بناهاي بوم گرا رايج شده است كه در اين رويكرد هم جهت با معماري پايدار بحث سازه هاي پايدار نيز مطرح است. مطالعات نشان ميدهد كه هر چند اين سازه ها در ابتدا تنها براي بناهايي با كاربرد موقت (پناهگاه ها، غرفه هاي نمايشگاهي و ...) استفاده مي شده، اما امروزه جايگاه خود را به عنوان روشي نوين در ساخت سازه هاي معماري ايجاد كرده است؛ سازه هايي كه پس از پايان عمر كاركردشان بازيابي و در پروژه هاي ديگر سرمايه گذاري مي شوند. سازه اين ساختمان ها و به تبع آن معماري آن ها تنها توسط مصالح طبيعي با تأكيد بر بازيابي آن ها و اصول فني ساده در ايجاد پيكره بنا شكل مي گيرد. روش ساخت چنين سازه اي در اصول معماري پايدار را مي توان استفاده از تكنولوژي كمينه ناميد.اين نگرش ، سازه و معماريي را معرفي ميكند كه با هدف كاهش مصرف انرژي سعي در استفاده هر بيشتر و مفيد تر از مصالح طبيعي قابل بازيابي دارد. نگرشي نو در زمينه سازه كه نه تأكيدي بر الگو برداري محض از سازه هاي سنتي است، كه در مواردي در جوابگويي به نيازهاي زندگي مدرن باز مي ماند و نه موضعي در جهت كمرنگ كردن جايگاه سازه هاي هاي تك كه با تمهيداتي ميتوانند نمونه اي از معماري پايدار باشند، به خود مي گيرد. در اين پژوهش سعي بر آن است كه با معرفي اصول سازه هايي با تكنولوژي كمينه، به عنوان نمونه موردي سازه هاي كاغذي كه عناصر آن لوله هاي مقوايي قابل بازيافت هستند مورد بررسي قرار گيرد