بهينه سازي بهره برداري از سيستم هاي چند مخزني منابع آب با استفاده از الگوريتم ژنتيك

متغير بودن رژيم هاي بارندگي و جريان رودخانه در سالهاي مختلف، اتخاذ يك راهكار مناسب جهت مديريت بهره برداري از مخزن سدها را ضروري مي نماياند. همچنين به لحاظ وجود نيازهاي آبي در نقاط متعدد مكاني، گاه سيستم ذخيره اي شامل يك مخزن و گاهي شامل چندين مخزن متوالي بر روي رودخانه و يا شبكه اي از مخازن بر روي رودخانه ها و سرشاخه هاي آن طرح مي گردد. در اين تحقيق يك مدل الگوريتم ژنتيك (GA) قطعي جهت بهره برداري بهينه از يك سيستم چند مخزني اما تك منظوره منابع آب در شمال خراسان به جهت مصارف كشاورزي، تدوين گرديده است. هدف اصلي ، حداكثر كردن سود خالص ناشي از كاشت تمامي گياهان در يك الگوي كاشت انتخابي مي باشد. سيستم از دو مخزن كتوالي بر روي رودخانه هاي زنگلانلو و شوركال تشكيل شده است. مناطق زراعي در پايين دست اين مخازن با الگوي كاشت مشخص از محصولات گندم (به ترتيب با 27و 18 درصد تراكم براي مزرعه 1و2) و جو (به ترتيب با 30 و 26 درصد تراكم براي مزرعه 1و2) و سورگوم (به ترتيب با 43 و 56 درصد تراكم براي مزرعه 1و2) قرار دارند. در اين مدل، با توجه به مقادير مشخصي از متغيرهاي حالت (حجم آب مخازن در ابتداي فصل زراعي، ميزان بارندگي و رژيم رودخانه در طول فصل زراعي)، مناسب ترين الگوي بهره برداري از مخزن سدها، تخصيص بهينه آن بين گياهان مختلف و در نهايت سود حاصل از زراعت بدست مي آيد. مدل براي 12 تركيب از متغيرهاي حالت (4 كلاس حجم ابتايي مخازن و 3 رژيم خشك، تر و ميانگين براي بارندگي و جريان رودخانه) اجرا شد. نتايج نشان داد كه جوابها در رژيم خشك، كاهش بيشتري داشت كه ممكن است بدليل حجم كوچكتر مخزن سد شور كال باشد.