بررسي تاثيرپساب هاي پرورش ماهي بر كيفيت آب رودخانه گرگر با استفاده از جلبكها بعنوان شاخص هاي بيولوژيك

رودخانه گرگر به طول 78 كيلومتر شاخه شرقي رودخانه كارون مي باشد . در مجاورت اين رودخانه علاوه برفعاليتهاي كشاورزي، مجتمع هاي آبزي پروري قابل توجهي تاسيس و در حال بهره برداري هستند كه وسعت آنها حدودا 1525 هكتار مي باشد . اين حوضچه ها پساب خود را بصورت مستقيم و غير مستقيم به رودخانه گرگر تخليه مي نمايند . در اين مقاله تعيين تركيب و تنوع جلبكهاي كفزي و فيتوپلانكتونهاي رودخانه گرگر به منظور مشخص نمودن تعيين آلودگي آب در طي سال 84-83 انجام گرفت . برخي شاخص هاي تعيين كيفيت آب كه بر جمعيت جلبكها و نيز كيفيت آب اثرگذار هستند از قبيل نيترات ، نيتريت ،آمونياك، فسفات ،كدورت ،دماواكسيژن محلول مورد سنجش قرار گرفته اند . نتايج نشان داد در ماه هاي گرم سال نسبت به ساير ماه ها غلظت مواد مغذي افزايش يافته وفراواني جلبكها نيز در ماه هاي گرم بدليل مساعد بودن شرايط محيطي براي رشد از قبيل افزايش غلظت مواد مغذي و دما ، كاهش كدورت و حجم آب رودخانه رشد قابل توجهي نسبت به ماه هاي ديگرنشان دادند . ازطرفي در ماه هاي گرم سال تنوع گونه اي و غناي گونه اي پايين بوده است كه اين امر خود مي تواند حاكي از شرايط سخت محيط در ماه هاي گرم سال باشد . بنابراين حوضچه هاي پرورش ماهي بدليل اينكه بيشترين تخليه را در ماه هاي گرم سال دارند به همراه مساعد بودن ساير شرايط محيطي از قبيل كم آبي رودخانه و گرماي هوا مي تواند يكي از عوامل مهم در افزايش غلظت مواد مغذي و اثرات نامطلوب بر كيفيت آب رودخانه و بدنبال آن رشد زياد جلبكها باشند . نتايج طبقه بندي آب بر اساس شاخص شانون آلودگي متوسط تا زياد را در ايستگاه ها و ماه هاي مختلف نشان داد كه تاييد كننده نتايج بدست آمده است . در نهايت راهكارهايي پيشنهادي جهت بهبود و كنترل وضعيت رودخانه مورد نظر ارائه گرديده است .