پژوهشي در مورد بتن هاي با مقاومت بالاي پوزولاني

هدف از پژوهش حاضر، بررسي و مقايسه مقاومت فشاري و خمشي نمونه هاي بتني حاوي پوزولان معدني، در شرايط تغيير پارامترهاي نسبت آب به مواد سيماني، افزودن ميكروسيليس و فوق روان كننده و در نهايت تشخيص بهترين حالت، به لحاظ دستيابي به مقاومت بالاي فشاري و خمشي مي باشد. براي اين كار، ابتدا دو طرح با نسبت شن و ماسه متفاوت با عيار سيمان ثابت 650 كيلوگرم در متر مكعب با استفاده از سيمان تيپ 5 و بدون پوزولان تهيه شده و پس از بررسي نتايج ازمايشات، يك طرح به عنوان طرح ثابت در نظر گرفته شد. سپس شش طرح با نسبتهاي آب به سيمان 0/24، 0/27، 0/30، 0/32، 0/32 و 0/38 در حاليكه در كليه نمونه ها 20 درصد از وزن سيمان با پوزولان معدني تهيه شده از معدن سيرجان، جايگزين شده است. با استفاده از ميكروسيليس به عنوان افزودني (10 درصد وزني سيمان) و افزودن چهاردرصد متفاوت وزني سيمان (1، 1/2، 1/6 و 2/5 درصد) فوق روان كننده ، ساخته شدند. مقاومت فشاري نمونه ها در سنين 3، 7، 14 و 28 روزه و مقاومت خمشي آنها در سن 28روزه براي شرايط نگهداري در آب به دست آمده و كارآيي مخلوط ها نيز به روش اسلامپ ارزيابي گرديد. در اين مقاله نتايج به دست آمده از اين پژوهش تجزيه و تحليل و مورد مقايسه قرار گرفته است.