مطالعه سير تحول سيستم هاي سازه و پوشانه استاديومهاي ورزشي

مي توان به جرأت ادعا كرد كه موضوع طراحي سازه همزمان با آفرينش معماري همواره مطرح بوده است. در طول تاريخ ساختمان هركجا اين دو "هنر" در تكميل يكديگر به كار گرفته شده اند، بناهاي ماندگاري بوجود آمده اند.در دوران معاصر تركيب و تلفيق سازه و معماري بعنوان دو عنصر ضروري و جدايي ناپذير براي ساختن هر ساختمان، نمود بيشتر و بارزتري يافته و توجه نكردن به هر يك از اين عوامل و دخالت ندادن آن در ساخت موجبات بوجود آمدن نقص در شكل گيري و كاربرد ساختمان خواهد شد. اما در برخي موارد در صنعت ساختمان، لزوم همراهي آفرينندگي معماري و ملاحظات سازه اي بروز عيان تري مي يابد. از موارد بارزي كه سازه نقش عمده اي را ايفا كرده و به جز نقش ايستايي همپاي معماري در زيبايي فرم نيز سهيم است، ساختمان هايي با دهانه هاي بزرگ از قبيل فرودگاهها، ايستگاه هاي راه آهن و استاديوم هاي ورزشي هستند. با شروع نهضت معماري مدرن و استفاده از روشها و مصالح پيشرفته به جاي روشها و مصالح سنتي، روند ساختمان سازي نيز به سرعت تغيير كرده و اين تغييرات به نوبه خود موجب به وجود آمدن سيستم هاي جديد سازه اي شده اند. اين سيستم هاي سازه اي تأثير بسزايي در معماري دوران معاصر داشته و زمينه ساز خلق سبكهاي نوين معماري گشته اند.
در اين مقاله كوشيده ايم سير تحول سيستم هاي سازه در نيم قرن اخير را با بررسي استاديوم هاي ورزشي و سيستم سازه اي آنها - كه بخوبي نمايانگر تحول سيستم هاي سازه اي و تركيب و تأثير آن بر روي معماري هستند- مورد نقد و بررسي قرار دهيم.