كاربرد و ارائه روابط بسته جهت بهينه سازي سازه هاي فضاكار در پلها

در معناي متداول و متعارف، سازههاي فضاكار سازههايي هستند كه متشكل از عناصر محوري مجزا با پيوندههاي متعدد باشند. خصوصيات عمده اين گونه سازهها هندسه و توپولوژي اعضا و نحوه انتقال بار به صورت سه بعدي بوده و شكل و شرايط خاص كرهها و المانها متمايز كننده آنها مي باشد.
در اين تحقيق به بررسي امكان كاربرد و بهينه يابي فرم هاي مختلف سازه هاي فضاكار در پلها پرداخته شده است كه براي اين منظور از پلهاي با طول پهناي مختلف 8 ،30 ،20 ،15 ، 40 و 60 متري و با دهانه ثابت 10 متر استفاده شده است. در اين راستا از نرم افزار SAP جهت مدل كردن، تحليل و طراحي پلهاي فضاكار استفاده شده و مدلهاي فضاكار با اشكال شبكه اي مختلف اعم از مستطيلي، مربعي، مثلثي و لوزي در دو لايه با فاصله قائم 1/5 متر از يكديگر ساخته شده و تحت بارگذاري مرده بعلاوه بار كاميون 40 تني در هر يك از مسيرهاي عبور)شامل 3 مسير عبور( تحليل و طراحي گرديده و نهايتاً مقاطع فولادي مورد نياز براي هر يك از مدلها بدست آمد كه متعاقب آن به مقايسه وزني مدلهاي مختلف و انتخاب بهترين فرم شبكه فضاكار پرداخته شده است.
در انتها با انترپولاسيون بين نتايج بدست آمده براي طول دهانه هاي مختلف، به ذكر روابطي جبري با درجات مختلف بسته به نحوه توزيع نتايج پرداخته شده است تا به واسطه آن بتوان فرم بهينه و يا فواصل بهينه و همچنين ميزان مساحت مورد نياز فولاد و محل قرار گيري آنها را براي تمامي پلهاي فضاكار به صورت تقريبي تخمين زد.