مديريت بهينه شبكه هاي توزيع آب از طريق تعيين ميزان بهينه تزريق كلر با استفاده از مدل تحليل كيفي EPANET و الگوريتم ژنتيك

مديريت بهينه منابع آب شرب كه هزينه هاي زيادي بابت تصفيه آن صرف مي شود ايجاب مي كند كه منابع آب شهري كه بدست مصرف كنندگان مي رسد در تماس زمانها در محدوده استاندارد قرار داشته باشد. گندزدايي و كشتن باكتري هاي موجود در آب كه ممكن است به صورت شيميايي و يا فيزيكي انجام گيرد كمترين تصفيه اي مي باشد كه در هر شبكه آبرساني شهري بايد به اجرا درآيد. گندزدايي آب آشاميدني به روش هاي مختلفي صورت مي گيرد كه متداولترين و ارزانترين روش آن، كلر زني مي باشد. از طرفي يكي از مهمترين مسائل در زمينه كلرزني، مكان و ميزان تزريق كلر است كه مي بايستي بگونه اي انتخاب شود كه ميزان كلر باقيمانده در كليه نقاط يك شبكه توزيع آب شهري در محدوده استاندارد بوده و همچنين هزينه هاي مربوطه حداقل گردد. مقدار حداقل كلر باقيمانده به منظور كنترل كيفيت ميكروبي آب و مقدار حداكثر آن به منظور كنترل مشكلات مربوط به مزه و بوي آب و همچنين جلوگيري از توليد فراورده هاي جانبي سرطانزا بايد رعايت شوند. متاسفانه بدليل عدم مديريت صحيح در شبكه هاي توزيع آب كشور اين مساله گهگاه باعث بروز بحرانهاي حاد مي گردد. در اين مقاله با تلفيق يك مدل تحليل هيدروليكي و مدلسازي EPANET، و يك مدل بهينه سازي، ميزان تزريق كلر در محل هاي تزريق توسط الگوريتم ژنتيك بهينه شده است. با حل يك مثال نمونه كارايي مدل در جهت تعيين ميزان بهينه تزريق كلر را نشان داده دشه است.