بررسي جايگاه بام هاي سبز در توسعه پايدار

دهه هاي 60 و 70 قرن گذشته بستر نقدي همه گير نسبت به نتايج مدرنيسم در جوامع بود آن ديدگاهي كه در مسير تفكر نقادانه و انسان مدارانه مدرنيته شكل گرفته بود جدا ازتلاشهاي مقدسي كه براي نيل به ازادي و برابري و شكوفايي استعدادهاي نهفته در طبيعت و انسان انجام داد بدليل نگاه سودمندانه و ابزاري و بهره كشي بي حدو حصر از منابع دچار ترديد گرديد دراين شرايط در دفا ع از سرمايه ي اصلي و مشترك انسان يعني زمين و محيط زيست سازمان هاي دولتي و بين المللي و محققان و صاحب نظران جهت ارائه ي راهكارهاي عملي به ايجاد تحولاتي درزمينه هاي مختلف و از جمله در معماري پرداختند دراين راستا معماران و صاحب نظران سعي كرده اند با بررسي الگوهاي گوناگون گونه هايي از معماري را ارائه دهند كه بتوانددر دستيابي به اين اهداف مناسب تر باشد و مشكلات را مرتفع نمايند. در جهت تحقق اين اهداف در معماري موضوع بام سبز موضوع نسبتا جديد است كه چنانچه در مقياس كلان و گسترده به كارگرفته شود تبعات مثبت بسياري در پيشبرد توسعه پايدار خواهد داشت كه تدوين سياست ها و برنامه ريزي كلان درخصوص توسعه ي اين صنعت مي بايست از طريق انجام تحقيقات گسترده درخصوص مزاياي اجتماعي و محيطي بام هاي سبز و سودمندي اقتصادي اين بام ها و براورد هزينه هاي اجرايي دركوتاه مدت و درازمدت صورت پذيرد. مقاله حاضر براساس اسناد و مطالعات كتابخانه اي تهيه شده و هدف ان برشمردن مزاياي بكارگيري بامهاي سبز براساس شواهد برگرفته از نمونه ها مقالات و پژوهشهاي صورت گرفته در حوزه هاي اكادميك و همچنين بررسي موانعه و محدوديتهاي توسعه ي اين صنعت در كشور مي باشد.