تاثير مواد افزودني شيميايي بر لزجت و تنش تسليم خمير سيمان بتن خود متراكم

مدلهاي رفتار شناسي ( رئولوژيكي) مختلفي براي بيان رفتار بتن تازه خود تراكم به كار رفته است. از اين ميان مدل رفتاري بينهنگام با توجه به سادگي و دقت مناسب مقبوليت بيشتري يافته است. لزجت پلاستيك و تنش تسليم دو پارامتر اصلي براي تعريف مدل رفتاري بينهگام در بتن تازه مي باشندو بتن خود تراكم در مقايسه با بتن سنتي تنش تسليم و لزجت كمتري دارد. كاهش تنش تسليم و لزجت بتن عموما به وسيله افزايش آب و استفاده از مواد افزودني فوق روان كننده انجام مي گردد. افزايش بيش از اندازه آب باعث كاهش مقاومت بتن و كاهش بيش از اندازه لزجت بتن مي شود. كاهش بيش ازاندازه لزجت بتن خطر جدايي سنگدانه ها را افزايش مي دهد. به دليل استفاده از مواد فوق روان كننده براي دستيابي به مشخصات رفتاري مورد نظر متداولتر است. در اين مقاله تاثير مواد افزودني فوق روان كننده شيميايي مختلف بر لزجت و تنش تسليم خمير سيمان بتن تازه بررسي شده است. دو نوع افزودني فوق روان كننده بر پايه پلي كربكسيلاتي و يك نوع افزودني فوق روان كننده بر پايه نفتاليني در اين تحقيق مورد استفاده قار گرفته است. بزجت و تنش تسليم خمير سيمان با استفاده از آزمايش هاي اسلامب كوچك مخروط جريان به صورت غير مستقيم اندازه گيري شده است. تاثير توع و مقدار افزودني شيميايي بر لزجت و تنش تسليم خمير سيمان بررسي شده در اين مقاله كمك موثري به طرح بهينه نسبت هاي اختلاط بتن خود تراكم مي نمايد.