تاثير پلاستيسيته بخش ريزدانه بر قابليت روانگرايي

روانگرايي يكي از مهمترين،‌جالب ترين و بحث انگيزترين عناوين مهندسي لرزه اي مي باشد. در خاك هاي ماسه اي با افزايش غشار آب حفره اي مقاومت خاك كاهش مي يابد، اين پديده روانگرايي ناميده مي شود كه اكثرا در ماسه شل و اشباع رخ مي دهد در اين حالت خاك بصورت يك مايع رفتار مي كند. اين پديده مي تواند بصورت جوشش خاك، تشكيل منافذ خروج ماسه در سطح زمين ظاهر مي شود. پتانسيل روانگرايي توده خاك به پارامترهاي خاك و زلزله بستگي دارد. در ماسه هاي سيلتي، پلاستيسيته بخش ريزدانه، نقش تعيين كننده در قابليت روانگرايي دارد. در اين مقاله پس از بررسي عوامل موثر بر روانگرايي تاثير پلاستيسيته بخش ريزدانه و تاثير نفوذ غشاء بر قابليت روانگرايي مورد ارزيابي قرار گرفته است.