امكان سنجي ساخت بتن خود منراكم با استفاده از مصالح موجود در ايران

يتن خودتراكم به دليل عدم نياز به تراكم بتن در هنگام بتن ريزي به ابزار الات و نيروي انساني كمتري در مقايسه با بتن ريزي سنتي نياز داردو همچنين در صورت استفاده از بتن خودتراكم سروصداي حاصل از فرايند تراكم حذف شده و آلايندگي صوتي كاهش مي يابد. از سوي ديگر به دليل تراكم نسبتا كامل، مشخصات مكانيكي و سطح نهايي اين بتنها در مقايسه با بتنهاي سنتي بهبود مي يبد. به اين دليل كاربرد بتن خودتراكم در كشورهاي توسعه يافته اي مانند ژاپن، ايلات متحده و كشورهاي اروپايي غربي در دهه اخير توسعه فراواني يافته است. تفاوت بتن خودتراكم و بتن سنتي در ويژگي هاي رفتارشناسي ( رئولوژيكي) بتن تازه مي باشد. بتن خودتراكم بايد داراي تنش تسليم كم و لزجت مناسب باشد تا قابليت پركنندگي بتن در قالب، قابليت عبور بتن از ميان آرماتورها و مقاومت در برابر جدايي سنگدانه ها را تامين نمايد. براي اين منظور استفاده از مصالح اصلاح شده و افزودني هاي خاص مانند فوق روان كننده هاي ممتاز و مواد قوام آور ضروري است. استفاده از بعضي از انواع افزودني هاي خاص مانند مواد قوام آور به دليل در دسترس نبودن در ايران و هزينه بالا امكان پذير نيست. در اين تحقيق ويژگي هاي رفتار شناسي مورد نياز براي تامين قابليت خود تراكمي بتن تبيين شده سپس امكان دستيابي به اين ويژگيها با استفاده از مواد و مصالح موجود در ايران بررسي مي گردد. در اين تحقيق ده طرح اختلاط مختلف با استفاده از سنگدانه هاي با دانه بندي متفاوت، مواد مضاف معدني مختلف و مقادير آب و سيمان ساخته شده و مشخصات رفتارشناسي آنها بررسي شده است. آزمايشهاي مخروط V شكل و جريان اسلامپ براي تعيين مشخصات رفتار شناسي بتن تازه و آزمايش مقاومت فشاري براي تعيين مشخصات مكانيكي بتن سخت شده بر روي تمام آزمونه ها انجام شده است.