مقايسه سامانه هاي انتزاعي و سامانه هاي چرخشي ثبات گرا مديريت بحران زلزله

ساختارهاي طرح ريزي شده براي مديريت بحران هاي شهري قابل طبقه بندي به دو گروه عمده سامانه هاي انتزاعي و سامانه هاي چرخشي ثبات گرا مي باشند . ويژگي عمده سامانه هاي انتزاعي اتكاي آنها بر مدلهاي رياضي و فيزيكي و عمده ترين مشخصه سامانه هاي چرخشي ثبات گرا تمركز آنها بر مفهوم بازخورد به عنوان يك عنصر متعادل كننده مي باشد . بازخورد به عنوان يك مشخصه دو سويه مي تواند نقش مهمي در انتقال شرايط و ويژگيهاي پيش زماني سامانه به شرايط كنوني سيستم دارا باشد، كه اين انتقال مي تواند در ابعاد منفي و مثبت مورد ارزيابي قرار گيرد. هدف از ارائه اين مقاله كاربرد مفهوم بازخورد منفي در ارتقا سامانه هاي كنوني مديريت بحران پس از زلزله مي باشد . به اين منظور با ارائه مفاهيم قابل انتقال توسط باز خوردهاي منفي و ارائه يك سناريوي موردي زلزله براي منطقه 18 شهر تهران ، مقايسه بين نتايج در دو حالت ل حاظ كردن اين بازخوردها با حالت بدون در نظر گرفتن آن صورت گرفته است، كه اين نتايج كارآمدي سامانه هاي چرخشي ثبات گرا را در برابر سامانه انتزاعي مورد تاييد قرار مي دهد.