پارامترهاي موثر در مدل سازي المان محدود اتصالهاي پشت بنددار و گيردارمعمولي با در نظرگرفتن اثر پس كمانش و شكست

يكي از مهمترين مواردي كه موجب خرابي سازه هاي فولادي در زلزله مي شود رفتار نامناسب اتصالات مي باشد. اتصال گيردار معمولي كه گيرداري ان بوسيله جوش بالهاي تير به ستون ايجاد شده نمونه بارزي از رفتار نامناسب يك اتصال مي باشد كه نمونه اي از ان در دانشگاه كاليفرنيا] 1[ مورد ازمايش قرار گرفته است. اتصال مناسب اتصالي است كه بتواند تمركز تنش را از منطقه جوش دور نمايد، مفصل پلاستيك قطعا در تير ايجاد شده و چشمه اتصال از صدمه به دور باشد. اتصال پشت بنددار يكي از انواع اتصالاتي است كه قادر به تامين شرايط فوق مي باشد كه نمونه اي از آن در دانشگاه بركلي ] 2[ مورد آزمايش قرار گرفته است. در اين تحقيق دو اتصال فوق بوسيله المان محدود مدل شده و پارامترهاي موثر در مدلسازي درست عددي در ان مورد بررسي قرار گرفته و با نتايج آزمايشگاهي كاليبره شده است. در اتصال پشت بنددار انحراف اوليه ناچيز هندسي به بال و جان تير در حدود منطقه تشكيل مفصل پلاستيك با توجه به شكل كمانش يافته، باعث هدايت درست انرژي براي تشكيل كمانش موضعي مي شود. همچنين استفاده از المانهايي با يك نقطه انتگرالگيري در منطق هاي كه به علت كمانش، دچار انحناء شديدي شده است باعث مي شود تا خطاي حاصل از اعوجاج المان در حين كمانش حداقل شود. استفاده از سختي چرخشي درون صفحه اي باعث م يشود تا نرخ افزايش ب يرويه كرنش پلاستيك در حين بارگزاري از بين برود. اگر رسيدن كرنش معادل پلاستيك به مقدار متناظر آن در لحظه شكست را در آزمايش تك محوري به عنوان معياري براي شكست المان فرض شود، شكستهاي اوليه جوش در اتصال گيردار معمولي قابل پيش بيني
مي باشد.