بررسي همخواني مفاهيم پايايي و پويايي در طرحهاي مديريت بحرانهاي شهري پس از وقوع زلزله

طرحهاي موجود براي مديريت شرايط غير معمول در دنيا مشتمل بر استقرار عناصر متعددي مي باشند كه علاوه بر دارا بودن نظم درون بافت شكل يافته بر مبناي ن ظريه سيستمي كه تنظيم كننده نرخ و چگونگي ارتباطات اجزا مي باشد ، داراي ويژگي پايايي و پويايي مي باشند . پايايي طرحهاي مديريت در حوادث غير مترقبه به وجود ساختارهايي درونگرا كه كابرد طرح را مستقل از زمان و مكان مي سازد ، اشاره دارد . اين در حالي است كه اصول كلي پويايي طرح ضمن توافق با مفهوم پايايي، به طور خاص بر تاثير پذيري عنا صر اصلي طرح از تغييرات زماني و مكاني
اشاره دارد . گرچه در گام نخست اين دو مفهوم داراي تضاد ماهيتي به نظر مي رسند، لكن در عمل لازم و ملزوم يكديگر محسوب مي گردند. اين تحقيق به اين مساله اشاره دارد كه چگونه مي توان در يك طرح مديريت بحران شهري كه براي شرايط پس از وقوع زلزله تنظيم مي شود ، دو عنصر در ظاهر ناهمخوان فوق را به منظور كارآمد نمودن طرح با يكديگر همراه نمود . لذا با استفاده از تعريف سناريوهاي كارآمد به صورت موردي براي منطقه 2 شهر تهران ، مقايسه تفكيكي بين تضاد ظاهري و توافق بنيادي دو مفهوم فوق انجام گرفته است. نتايج به دست آمده اين مساله كه مفهوم پايايي و پويايي در يك طرح جامع مديريت بحران لازم و ملزوم يكديگر مي باشند را تاييد مي نمايد.