بررسي خطي سازي رفتار غيرخطي سيستم هاي جداساز پايه با روابط آيين نامه اي

جداسازي پايه در سازه ها در بسياري از كشورهاي زلزله خيز تا حدود زيادي مراحل تئوري و آزمايشگاهي خود را طي كرده وجنبه كاربردي پيدا كرده است. در اين تحقيق به بررسي تاثير روابط آيي ننامه اي در خطي سازي رفتار غيرخطي سيستم هاي جداساز پايه بر پاسخ هاي سازه جداسازي شده پرداخته مي شود. آيين نامه ها اجازه مي دهند تا در تحليل هاي ديناميكي از مدل خطي )ويسكو الاستيك ( براي بيان رفتار واقعي سيستم جداساز پايه استفاده شود و بدين منظور روابطي را جهت جايگزيني مدل خطي براي رفتار واقعي سيستم جداساز پايه، ارائه داد هاند. در اين روابط كميتي به نام جابجايي حداكثر ايجاد شده در سيستم جداساز پايه كه مساوي جابجايي بيشينه مورد انتظار يا جابجايي طراحي است، معرفي مي شود كه مي تواند براي زلزله هاي مختلف متفاوت باشد. در اين تحقيق با يك روند تكرار مد لهاي خطي جايگزين به صورتي معرفي مي شوند كه بيشترين تطابق را با روابط آيين نامه اي داشته و دقيقاً منعكس كننده تاثير آنها باشند. بدين منظور از مدل دوخطي يا ون براي بيان رفتار غيرخطي سيستم هاي جداساز استفاده شده است و در تمام تحليل هاي انجام شده رفتار غيرخطي وغيركلاسيك بودن ميرايي لحاظ شده تا پاس خها با توجه به مد لهاي در نظرگرفته شده بدون هيچ گونه ساده سازي منعكس كننده رفتار سازه جداسازي شده باشند.