مطالعه چسبندگي بتن خود متراكم به بتن قديم

براي اينكه يك لايه تعميري اعمال شده به سطح بتن قديم عملكرد مركب موفقي با بتن قديم داشته باشد، وجود چسبندگي كافي بين بتن قديم ولايه تعميري امري الزامي است. از جمله عوامل موثر بر ميزان چسبندگي لايه تعميري، ميزان فشردگي لايه تعميري مي باشد، چون با فشردگي بيشتر، امكان تماس ذرات تشكيل دهنده لايه تعميري با سطوح بيشتري از خلل و فرج موجود در سطح بتن قديم نه تنها سطح تماس بين لايه تعميري و بتن قديم را افزايشمي دهد بلكه بدليل نفوذ بيشتر لايه تعميري درخلل و فرج سطح قديم، قفل و بست مكانيكي بين آ ن دو نيز افزايشمي يابد. لذا با توجه به اينكه ضخامت و حجم بتن لايه تعميري از يكسو و شيوه رايج اعمال آن در اكثر موارد از سوي ديگر، ايجاد فشردگي لازم را با مشكلات همراه مي سازد كه در نتيجه ميزان چسبندگي بين لايه تعميري و بتن قديم كاهشمي يابد، انتخاب بتن خود متراكم بعنوان بتن تعميري ميتواند از اهميت بسزائي برخوردار باشد. در اين مقاله ميزان چسبندگي بين بتن خود متراكم و بستر بتني قديمي كه با بكار گيري روش "انتقال اصطكاك" صورت گرفته است ارائه گرديده است كه با عنايت به برشي بودن طبيعت اين اندازه گيريها و اينكه اغلب در كارهاي اجرائي، تنشهاي برشي حاصل ازانبساط و انقباض عامل شكست چسبندگي مذكور مي باشد، اين نتايج مي تواند در انتخاب بهينه بتن خود متراكم براي مصرف در تعمير سازه هاي بتني، مورد استفاده قرار گيرد.