بهينهسازي سيستم فازي توسط الگوريتم ژنتيك و كاربرد آن در برآورد ميزان هوادهي بعد از دريچه هاي مجاري تخليه كننده تحتاني

از اسلي ترني سازه هاي جانبي سدها، مجاري تخليه كننده تحتاني مي باشند كه جهت كنترل حجم آب مخزن پشت سد، تنظيم حقابه پايين دست سد و تخليه رسوبات سد بكار مي روند. كاويتاسيون يكي از اصلي ترين مشكلات اين سازه ها به خصوص بعد از دريچه هاي كنترل كننده مي باشد. تزريق هوا به جريان توسط هواده‌هاي مستقر بعد از دريچه ها از بهترين روش هاي شناخته شده كنترل كاويتاسيون مي باشد. به دليل پيچيدگي هاي شرايط جريان در ناحيه تبديل جريان تحت فشار به سطح آزاد، تخمين ميزان هوادهي مگر با ساخت مدل مقياس شده عمدتا با خطاي زيادي همراه مي باشد. از طرف ديگر در دهه هاي اخير نتايج كاربرد سيستم هاي هوشمند در مسائل مختلف كه سيستم فازي از عمده‌ترين آنهاست، نشان دهنده قابليت بالاي آنها در مدلسازي سيستم هاي غيرخطي بوده است. در اين تحقيق كاربرد يك سيستم فازي در تعيين ميزان هوادهي بعد از دريچه هاي تخليه كننده سدها بررسي گرديده و به كمك الگوريتم ژنتيكف سيستم فازي اوليه اصلاح و بر اساس داده هاي مدل هاي مختلف بهينه گردد. از الگوريتم ژنتيك جهت تنظيم پارامترهاي توابع عضويت و استخراج قواعد فازي بهره گيري شده و به دليل محيط جستجوي وسيع در آن، از تكنيك هايي جهت بهبود جستجو استفاده شده است. در ساخت مدل فازي بالغ بر 243 داده شامل اطلاعات هوادهي مدل تخليه كننده تحتاني سدهاي ايران و مجراي تحتاني سد فولسوم استفاده شده است. نتايج به دست آمده حاكي از قابليت بالاي اين سيستم تركيبي جهت تخمين هوادهي در مجاري تخليه كننده مي باشد. همچنين تكنيك هاي بكار رفته نشان دهنده تأثير قابل توجه آنها در بهبود الگوريتم ژنتيك بوده است.