اثرات درصد تراكم و ميزان رس خاك برضريب پخشيدگي در خاكهاي سنگين

امروزه، استفاده از لايه هاي محافظ در محل هاي انباشت و نگهداري مواد سمي و به طور كلي آلاينده محيط زيست به امري عادي تبديل شده است. از جمله اين لايه هاي محافظ لايه هاي رسي طبيعي هستن كه به طور گسترده مورد استفاده قرار مي گيرند. در اين نوع لايه ها از دو عامل اصلي افزايش مقدار رس خاك و متراكم كردن آن براي كاهش آبگذري و در نتيجه انتقال توده‌اي آلاينده ها استفاده مي شود. به دليل اينكه خاك هاي مناسب كه داراي مقادير رس قابل ملاحظه اي باشند در همه جا موجود نمي باشد، جهت ساخت بستر مناسب نياز به حمل و نقل آن است كه خود هزنيه هاي زيادي را به همراه دارد. با افزايش ميزان تراكم در خاك هاي مختلف بر دشواري احداث و در نتجيه بر هزينه هاي اجرايي احداث زباله دان هاي مهندسي افزوده مي گردد. اين دو عامل مهم موجب شده تا در بسياري از مناطق احداث زباله دان از لحاظ اقتصادي مقرون به صرفه نباشد. در لايه هاي رسي، به دليل پايين ميزان هدايت هيدروليكي، پخشيدگي مكانيزم غالب انتقال آلاينده هاست و اهميت زيادي در اين زمين دارد. در تحقيق حاضر سه نوع خاك با مقادير مختلف رس (23/5 ، 34/5 و 46/5 درصد) در سه ميزان تراكم مختلف (85، 90 و 95 درصد) و در سه تكرار در يك طرح تصادفي كامل مورد آزمايش قرار گرفتند. آزمايش هاي تعيين ضريب پخشيدگي به روش تك مخزن با غلظت كاهش انجام گرفت. آزمايش ها با استفاده از ستون هايي به ارتفاع 10 سانتيمتر و قطر 4 اينچ انجام شدند. نتايج آزمايش ها نشان داد كه، به طور كلي، ميزان رس تدثير معني داري بر ضريب پخشيدگي ندارد. بني مقادير مختلف تراكم در تأثير آن بر ضريب پخشيدگي در سطح اطمينان 0/05 درصد تأثير دارد. تأثير متقابل سطوح مختلف تراكم و درصد رس نيز تأثير بسيار معني داري بر ضريب پخشيدگي دارد.