ماهيت خانه ي ايراني- اسلامي از منظر سازمان هاي طبيعي

خلق محيط هايي پاسخده با هدف سكونت، در فرهنگ و معماري ايراني- اسلامي همواره از اولويت هاي مهم در برنامه ريزي هاي كلان بوده است. شخصيت دهي به فضا و ايجاد سامانه هاي فضايي، نيل به پاسخ هايي جهت نيازهاي ظاهري و باطني كاربران بناي مسكوني را به دنبال داشته است. سابقه ي طولاني اين انديشه در تفكرات ايرانيان هويتي فاخر به بناهاي مسكوني اين ديار بخشيده است. مفاهيم جديد و ناآشنايي كه امروزه بر امر سكونت دلالت مي كنند حاوي پيام هاي ناخوشايندي هستند كه به دلايل گوناگون از غناي هويتي بناهاي ايراني كاسته اند. دغدغه هاي موجود در عصر حاضر به دليل نفوذ سبك هاي معماري و ماهيت هاي ناهنجار در ساختار معماري ايران و لطمات وارد شده از سوي آنها، تفكر يادآوري و بازشناسي هويت سكونت و ماهيت معماري ايراني- اسلامي را در ذهن مي پروراند. در اين تحقيق روابط برون سازماني و درون سازماني خانه ي ايراني با توجه به مفهوم سازمان هاي طبيعي مورد برسي قرار گرفته است. نحوه ي تعاملات اجتماعي با توجه به بوابط برون سازماني از قبيل ارتباط ساختار وجودي خانه با مفاهيم مذهبي، فرهنگي، اقليمي، عوامل محيطي القايي، پتانسيل هاي بالقوه- بالفعل و تأثير عوامل ياد شده بر نحوه ي سكونت از جمله مواردي هستند كه به آن ها اشاره شده است. همچنين تأثير مباني اسلامي در روند طراحي بررسي مي شود. پرداختن به نمونه اي موردي در اقليم گرم و خشك جهت بالا رفتن غناي بحث در دستور كار قرار گرفته است.