بررسي مقاوم سازي و بازسازي مساكن روستايي در ايران

همانطور كه مي دانيم ايران كشوري زلزله خيز است به طوري كه در اين كشور به طور متوسط هر 2/4 سال يك زلزله با بزرگي 6/5 ريشتر يا بزرگتر رخ مي دهد.
در طي درجه سال هاي گذشته بارها شاهد آن بوده ايم كه زلزله هاي زيادي رخ داده است و همواره بيشترين سهم خسارت از اين حوادث نصيب روستاها شده است.
ايران كشوري نيمه روستايي است و لذا نيمي از سكونت گاه هاي آن بر بنياد معماري بومي و سنتي وبه مفهومي گوياتر ، معماري روستايي بنا شده است. پس با در نظر گرفتن مطالب بالا ضرورت پرداختن بهم بحث روستا و بازسازي آن پس از سوانح كاملا آشكار مي باشد.
متاسفانه در بازسازي روستاها خصوصا خانه هاي روستايي توجه زيادي به بافت و شكل معماري بومي نمي شود و آن را امري پيش پا افتاده مي نگارند. تحقيق در تجربيات گذشته كشور، از جمله بازسازي روستاهاي دشت قزوين پس از زلزله سال 1342 و يا بازسازي سكونت گاه هاي ناحيه طبس پس از زلزله سال 1357 و يا زلزله گلبافت كرمان و از همه مهمتر بازسازيهاي مناطق جنگزده استان خوزستان از سال 1361 به بعدنشان داد كه طراحي و ساخت در روستاها چندان ساده و پيش پا افتاده نيست.
مكرر ديده شده است كه روستاييان ساختمانهاي محكم و ضد زلزله را ترك كرده و مجددا با مصالح بومي براي خود خانه اي ساخته اند. كه در همه ابعاد پاسخگوي نيازهاي آنها بوده است به عنوان مثال مي توان به روستاهاي رودك و فرسينه اشاره كرد.
با توجه به مطالب فوق، وجود تحقيقات و مطالعه در مورد روستاهاي ايران براي بازسازي و مقاوم سازي انها براي زلزله امري ضروري به نظر مي رسد كه در اين مقاله سعي شده است به طور كلي به برخي از نكاتي كه در بازسازي و يا مقاوم سازي روستاها بايد به انها توجه شود و همينطور به چند نكته در مورد بناهاي خشتي و روش هاي اجراي صحيح اين بناها اشاره شود.