اثر مودهاي بالاتر در تحليل استاتيكي غيرخطي

عملكرد صحيح لرزه اي يك سازه مستلزم آن است كه مقاومت قابل دسترسي و ظرفيت هاي تغيير شكل اعضا بيش از نيازهاي تحميل شده به سازه بر اثر زمين لرزه باشد. باتوجه به رفتار سازه در زمان وقوع زمين لرزه، ارزيابي عملكرد آن بايد توسط تحليل تاريخچه زماني غير خطي و با استفاده از زمين لرزه هاي منتخب صورت گيرد. اين در حالي استكه تحليل هاي پيچيده بجز در موارد خيلي خاص و يا با فرض وجود اطلاعات كافي براي نشان دادن رفتار صحيح سبكلي بار تغيير شكل اعضاي سازه اي از نظر اقتصادي توجيه پذير نميباشد.
روش ساده تر تخمين مقاومت و تغيير شكل سازه، از طريق تحليل استاتيكي غير خطي (Pushover) آن مي باشد. در اغلب پژوهش هاي به انجام رسيده، به منظور تخمين دقت نتايج حاصل از تحليل استاتيكي غير خطي از تحليل تاريخچه زماني غير خطي استفاده شده است. در اين پژووهش ها تحليل استاتيكي غير خطي فقط بر مبناي مود اول نوسان سازه مي باشد. اين موضوع موجب كاهش دقت نتايج بدست آمده از تحليل استاتيكي غير خطي، بويژه براي سازه هاي بلند (كه اثرات مودهاي بالاتر حائز اهميت است)، مي شود.
در اينمقاله اثرات مودهاي بالاتر در روش تحليلي مذكور مورد بررسي قرار گرفته است. بدين منظور يك قاب خمشي فلزي از ساختمان هاي گروه SAC (ساختمان 20 طبقه گروه SAC) مطابق روش پوش آور مودال بر مبناي تنها مود اول نوساني و تركيب سه مود اول نوساني تحليل گرديده و نتايج حاصل با نتايج تحليل تاريخچه زماني غيرخطي مقايسه شده اند. نتايج بدست آمده در اين پژوهش مبين اين مطلب مي باشند كه اثرات مودهاي بالاتر به طرز چشم گيري در دقت نتايج تحليل ها موثر بوده و نتايج تحليل استاتيكي غير خطي بر مبناي سه مود اول نوساني سازه بسيار دقيق تر مي باشند.