مقايسه داده هاي آزمايشگاهي و صحرايي در برآورد مقاومت جريان و ضريب زبري در كانالهاي با پوشش گياهي

يكي از موضوعات اساسي و مورد نياز در محاسبات و طراحي هاي هيدروليكي ضريب مقاومت جريان است . جريان سيالات واقعي هميشه با مسأله مقاومت و افت انرژي همراه مي باشد و جريان آب در كانالهاي باز نيز از اين قاعده كلي مستثني نيست . در واقع برآورد مقاومت جريان براي محاسبه دبي، سرعت و انتقال رسوب كه از اهداف بسياري از پروژه هاي تحقيقاتي و عمراني است ضروري است . همچنين ضريب مقاومت جريان يكي از فاكتورهاي اصلي در مدلهاي شبيه سازي آبراهه هاي طبيعي به شمار مي رود . سواحل و دشتهاي سيلابي آبراهه هاي طبيعي عموماً توسط پوشش گياهي پوشيده شده است . ساقه و شاخ و برگ گياهان از طريق ايجاد آشفتگي در جريان، مقاومتي را ايجاد مي كنند كه باعث از دست رفتن مقداري از انرژي آب مي شود . اين پوشش گياهي كه شامل دامنه اي از علفها، بوته ها، درختچه ها و درختان است در ديواره هاي كانال بيشتر از بستر مي باشند . در طبيعت پوششهاي گياهي دامنه وسيعي از شكل و انعطاف پذيري را شامل مي شوند . همچنين آبراهه ها ي كوهستاني داراي مشخصاتي نظير بستر درشت دانه، شيب تند و جريان متلاطم و عمق كم مي باشند . بنابراين جريان در اين آبراهه ها به صورت زبر غيريكنواخت مي باشد . از طرف ديگر در آزمايشگاه معمولاً از زبري مصنوعي و گاهاً از پوشش هاي طبيعي خاص براي شبيه سازي پوشش گياهي جداره ها وكف استفاده شده و جريان نيز عموماً يكنواخت فرض مي شود . بنابراين لازم است تأثير پوشش گياهي و قلوه سنگ در برآورد ضريب زبري در كانالها از طريق كاربرد جزئيات نيمرخ سرعت و تئوري لايه مرزي مورد بررسي قرار گيرد . در اين تحقيق سعي بر اين شده است كه با برداشت داده هاي صحرايي از كانالهاي طبيعي داراي پوشش گياهي در ديواره ها و قلوه سنگ در كف و مقايسه آنها با داده هاي برداشت شده در آزمايشگاه ، شكل پروفيلهاي سرعت و اعتبار قانون لگاريتمي در كانال هاي داراي پوشش گياهي مورد بررسي قرار گيرد .