بررسي آهنگ انتشار يون كلر در آزمونه هاي بتني سه ماهه حاوي پوزولان متاكائولن در مقايسه با ميكروسيليس در ناحيه جزر و مد، و پاشش

امروزه خرابي زودرس سازه هاي بتني درسواحل جنوب كشور مشكلات عديده اي را بوجود آورده است. اتلاف سرمايه، هزينه هاي هنگفت بازسازي و تعمير از جمله پيامدهاي چنين مشكلاتي مي باشند. بنابراين افزايش پايايي بتن بخصوص در نواحي مذكور مي تواند نقش عمده اي در بهبود عمر مفيد سازه هاي بتني و جلوگيري از اتلاف سرمايه ها داشته باشد. بكارگيري مصالح مناسب ا زجمله افزودني هاي بتن يكي از روشهاي توليد بتن هاي توانمند است. در تحقيق حاضر، در راستاي مطالعه پايايي بتن، نقش ميكروسيليس، با درصدهاي جايگزيني 5، 7/5 و 10 و متاكائولن با درصدهاي جايگزيني 5و10 و 15 در انتشار يون كلر به داخل بتن در شرايط محيطي خليج فارس مورد بررسي قرار گرفته است. در اين راستا، آزمونه هاي منشوري 60×15×15 سانتي متري با نسبت آب به سيمان 0/4 ساخته شده و دو شرايط رويارويي پاشش و جزر و مد، قرار داده شدند. بعد از گذشت سه ماه از زمان رويارويي از آزمونه هاي مذكور نمونه گيري انجام شده و با توجه به استاندارد ASTC C114 مقدار كلر آنها تعيين گرديده است. در نهايت پروفيلهاي يون كلر حاصل از نمونه گيري آزمونه هاي حاوي دو پوزولان با يكديگر مقايسه و نتايج آن ارائه شده است. پس از سه ماه در آزمونه هاي با درصدهاي جايگزيني يكسان پوزولان، بتن هاي حاوي متاكائولن نسبت به بتن هاي حاوي ميكروسيليس داراي ضريب انتشار پذيري كمتري هستند. ضمنا مقدار كلر سطحي در ناحيه جزر و مد كمتر از ناحيه پاشش است.