مطالعه بر روي بيشترين سرعت هاي عملياتي قطارهاي متروي تهران جهت ذخيره انرژي و بهبود كارايي سيستم حمل و نقل

حمل و نقل ريلي يكي از مهمترين بخش هاي ارتباطي كشور است كه نقش بسزايي در اقتصاد، ذخيره انرژي و صرفه جويي زمان دارد. بررسي يك مقايسه آماري نشان ميدهد، در حال حاضر مترو تهران در بين 20 مترو اول جهان قرار دارد. استفاده از روش هاي نوين جهت ذخيره انرژي و بهبود كارايي سيستم حمل و نقل در مترو، يكي از موثرترين عوامل ارتقاي اين سيستم است و در صورتي كه فاصله زماني ميان ايستگاه ها كم شود متروي تهران جزو ده متري اول جهان قرار خواهد گرفت. بدين منظور در اين مقاله سعي بر آن شده است كه با استناد به شبيه سازي كامپيوتري ميزان انرژي استهلاكي (ناشي از اصطكاك و ترمز) و زمان عملياتي حمل و نقل (زمان طي شده بين دو ايستگاه) براي هر 10000 مسافر در كيلومتر دو نوع از قطارهاي مترو تهران را به عنوان نماينده از سيستم متروها تحت سرعت هاي مختلف ميان ايستگاه هاي متفاوت در طول خط مترو از منظر ذخيره سازي انرژي و بهبود كارايي سيستم حمل و نقل با در نظر گرفتن عوامل متعدد مورد بررسي قرار دهد. هنگامي كه بيشترين سرعت مترو از برخي خاص كمتر مي شود، ميزان هزينه انرژي استهلاكي به آرامي زياد مي شود و زمان عملياتي ميان دو ايستگاه افزايش مي يابد اما با بهبود بيشترين سرعت، اين زمان به سرعت كاهش مي يابد. به طور تجربي از مقايسه دو مترو دريافت مي شود كه اگر مسافت حمل و نقل ميان دو ايستگاه كمتر از 1800 متر باشد، قطارهاي مترو بايد حداكثر ميزان سرعت خود را كمتر از 70 كيلومتر در ساعت و بيشتر از 30 كيلومتر در ساعت تنظيم كنند. ايستگاه ها با فاصله كمتر نياز به كمترين حداكثر سرعت در اين محدوده را براي دستيابي به صرف كمترين ميزان انرژي و زمان را دارند. مقدار دقيق حداكثر سرعت در اين محدوده بايد توسط اندازه گيري هاي بيشتر بر مبناي عملكرد يكپارچه شرفيت مسافران قطار، موتورها، طراحي ساده بدنه و غيره باشد. اگر مسافت حمل و نقل از 1800 متر بيشتر باشد ميزان كل انرژي و زمان هر 10000 مسافر در كيلومتر توسط افزايش حداكثر سرعت قطار كاهش مي يابد. از مقايسه نتايج فوق برداشت مي شود كه اگر حداكثر سرعت قطارها از 70 كيلومتر در ساعت تجاوز كند ميزان چنين كاهش هايي آهسته مي باشد. با استفاده از اين روش ساده مي توان ذخير انرژي و بهبود كارايي سيستم حمل و نقل را مشاهده و بررسي نمود. لذا با توسعه روش فوق در آينده ميتوان بهترين و بهينه ترين سرعت را براي راه آهن هاي پر سرعت (HSR) جهت ذخيره انرژي تعيين نمود.