مقايسه معيارهاي مرزي در ترسيم پتانسيل روانگرايي محل ترمينال جنوب فرودگاه لامرد

پديده روانگرايي از جمله حوادث بسيار مخرب بوده كه ارزيابي مخاطرات آن در هر منطقه، بر اساس ميزان پتانسيل و يا استعداد روانگرايي آن منطقه مشخص مي شود. بر اين اساس اگر خاكي در يك ساختگاه بخصوص استعداد روانگونگي را نداشته باشد، مي توان روند ارزيابي روانگرايي آن محل را پايان داد و از طرف ديگر اگر محلي مستعد روانگونگي باشد مي بايست زمينه هاي بروز روانگرايي و اثرات ناشي از وقوع آن در منطقه، مورد بررسي هاي آزمايشگاهي و كارشناسي بيشتري قرار گيرد. در اين تحقيق ضمن مروري بر معيارهاي مرزي تعيين روانگونگي در خاك هاي ريزدانه تلاش شده است تا با ترسيم نقشه هاي استعداد روانگونگي مختلف بر اساس معيارهاي مرزي وانگ در 1979 و بري و سانكيو در 2006 مقايسه اي ميان آنها صورت پذيرد. نتايج اين مقايسه ها بيانگر مستعد روانگرايي بودن برخي از لايه هاي خاك نظير لاي با حد رواني پايين، ML و رس لاي دار با حد رواني پايين، CL-ML، در معيار بري و سانكيو 2006 بود كه در نمونه معيارهاي مرزي ديگر به عنوان غير مستعد براي روانگرايي شناخته شده بود.