مديريت منابع آب در بخش توزيع (در شرايط توأم شوري و كم آبي)

سامانه هاي آبياري مي بايست علاوه بر تخصيص بهينه منابع آب و خاك موجود، سودآور نيز باشند. در اين تحقيق ابتدا توابع بهينه توليد آب-شوري براي دو رقم گندم تعيين شد و سپس با استفاده از توابع مذكور اقدام به تعيين عمق بهينه آب آبياري گرديد و با استفاده از مقادير عمق بهينه بدست آمده، سطح زير كشت بهينه و درامد خالص تعيين شد. نتايج نشان داد كه با افزايش شوري آب آبياري، عمق بهينه آبياري در شرايط محدوديت زمين (IL) براي هر دو رقم گندم به مقدار ناچيزي كاهش يافت كه اين امر با واقعيت سازگار نمي باشد و علت كاهش عمق بهينه، ثابت در نظر گرفتن آب بهاء در شوري هاي مختلف آب آبياري است در صورتيكه عملكرد محصول در شوري هاي مختلف، متفاوت خواهد بود. عمق بهينه آبياري در شرايط محدوديت آب (IW) با افزايش شوري آب آبياري براي هر دو رقم گندم افزايش يافت. در نتيجه در سطوح بالاي شوري آب آبياري، كم آبياري كارايي خود را از دست داده و اقتصادي نخواهد بود. نتايج همچنين نشان داد در صورتي كه آب قابل دسترس ثابت با كيفيت نامناسب در منطقه در اختيار باشد، كاشت گندم روشن بسيار مقرون به صرفه تر خواهد بود.