مدلسازي محاسبه زمان توقف اتوبوس در ايستگاه‌هاي اتوبوسراني شهري (مطالعه موردي : خط 1 اتوبوس تندرو شهر تهران)

ايستگاه اتوبوس اولين نقطه تماس بين مسافران و سرويس هاي اتوبوسراني مي باشد كه در آن مسافران و اتوبوس ها به هم مي پيوندند. مدت زمان توقف در ايستگاه ها يكي از مهمترين عناصر در عملكرد سيستم اتوبوسراني و ميزان قابليت اطمينان به آن است . افزايش مدت زمان توقف در ايستگاه ها منجر به افزايش مشكلات تردد در ساعات اوج ترافيك و همچنين ايجاد صف هاي طولاني مسافران در ايستگاه هاي مبدأ ، مقصد و بين راهي مي شود، كه نهايتاً از مطلوبيت سيستم مي كاهد. همچنين متوسط زمان سوار و پياده شدن مسافرين و مدت زمان توقف اتوبوس در ايستگاه ، اجزاي اصلي در برآورد زمان كل سفر در طول خطوط اتوبوسراني شهري مي باشند.
در اين مقاله ضمن بررسي ويژگي هاي عمليات بهره برداري از اتوبوس هاي شهري در ايران، به تعيين پارامتر هاي تأثيرگذار در محاسبه زمان توقف اتوبوس در ايستگاه با توجه به شرايط كشور پرداخته شده است . با طراحي و ساخت مدل هاي رگرسيوني خطي چند گانه براي مسير اتوبوس هاي تندرو به بررسي اثر متغير هاي مختلف نظير تعداد مسافران سوار و پياده شونده از اتوبوس و ... بر روي مدت زمان توقف پرداخته شده است . سپس كارايي هر يك از انواع مدل ها ارزيابي مي گردد و در نهاايت مدل مناسب براي محاسبه زمان توقف اتوبوس در ايستگاه هاي اتوبوسراني
شهري، پيشنهاد مي گردد.