كاهش ميزان آبشستگي تكيه­گاه پل با استفاده از آبشكن محافظ

تكيه گاه پلها در سيلاب دشتها از جمله سازههاي آسيب پذير در هنگام وقوع سيلاب مي باشند. مسئله اصلي آسيب پذيري اين سازه ها آبشستگي موضعي دماغه آنها مي باشد. پديده آبشستگي موضعي دماغه به علت تنگ شدگي مقطع جريان و وجود گردابه هاي قوي ايجاد مي شود. با توجه به پيچيدگي پديده و تاثير پارامترهاي زياد بر اين پديده استفاده از روش هاي عددي مشكل مي باشد. محققين زيادي به طور آزمايشگاهي اين پديده را بررسي كرده اند و براي كاهش ميزان آبشستگي روش هاي مختلفي ارائه شده است، در اين تحقيق با استفاده از آبشكن محافظ در سه طول، در 5 فاصله مختلف از تكيه گاه ميزان آبشستگي ايجاد شده در دماغه تكيه گاه بررسي شد. نتايج به دست آمده براي تعيين محل و طول مناسب آبشكن محافظ استفاده شده است.