سنجش آسيب­پذيري لرزه­اي پل فولادي به روش تحليلي و ارائه روش بهسازي اتصالات نيمه­صلب قابهاي زيرسازه

يكي از مهمترين مراحل مطالعات بهسازي لرزهاي پلهاي موجود ارائه روش مناسب براي بهسازي از ديدگاه اقتصادي و اجرايي است. در همين راستا در اين مطالعه سعي بر آن بوده است تا با تكيه بر مطالعات مرحله اول بهسازي شامل بخشهاي كيفي و كمي و انجام تحليلهاي سازه اي متعدد، طرح بهسازي يكي از پلهاي شهر تهران كه به عنوان طرح نسل اول ملي نيز شناخته شده است در چند گزينه ارائه گردد. پل مورد بررسي سازه اي است با عرشه اورتوتروپيك و نشيمن گاههاي الاستومري غير مسلح كه حدود 30 سال از بهره برداري آن مي گذرد و به علت ضعف در سامانه هاي نگهداري
و بازديدهاي ادواري دچار مشكلات متعددي است. سيستم زيرسازه را قابهاي فولادي با اتصالات نيمه صلب تشكيل مي دهد و روسازه فاقد سيستم مهاربندي عرضي است. از تحليل هاي استاتيكي بارافزون غيرخطي جهت بررسي رفتار قابها و اتصال نيمه صلب استفاده شده است. در ارائه طرح بهسازي، اتصالات نيمه صلب سرستون به ستون؛ نشيمنگ اهها و ستونهاي جعبه اي شكلي كه فاقد سخت كننده هاي طولي و عرضي (آسيب پذيري به صورت رخداد كمانش موضعي به هنگام اعمال بارهاي چرخه اي ناشي از زلزله) هستند مورد توجه قرار گرفته اند. هدف از بهسازي اين پل بر اساس دستورالعمل FHWA ايالات متحده انتخاب شده است و فرض طراحي بر آن است كه سازه پس از بهسازي، در برابر سطح خطر 1 زلزله مطابق آيين نامه هاي طرح لرزه اي ايران(استاندارد 2800 و نشريه 235 مركز تحقيقات ساختمان و مسكن) داراي عملكرد قابليت استفاده بي وقفه باشد.