ارايه مدلهاي پيش بيني تصادفات براي شبكه راههاي شهري

در اين مقاله برخي از يافته هاي حاصل از دو مطالعه مجزا در مورد مدلهاي پيش بيني تصادفات تشريح شده است . موضوع اصلي اين مطالعات را ، ساخت وتوسعه مدلهايي ساده براي پيش بيني تصادفات در شبكه راههاي شهري تشكيل مي دهد كه قادر به تخمين نسبتاً دقيقي ازتعداد تصادفات در تقاطعها و خيابانها بوده و از پتانسيل لازم براي شناسايي فاكتورهاي موثر بر ايمني راهها ، شناخت و اولويت بندي مكانهاي حا دثه خيز ، تجزيه و تحليل تصادفات و ارزيابي ايمني پروژه هاي حمل و نقلي در مطالعات جامع حمل و نقل و ترافيك شهري برخوردار باشند . در اين مطالعات ، براي شناسايي متغيرهاي موثر در تصادفات از روشهاي ميداني و كتابخانه اي استفاده شده و براي ايجاد ارتباط بين متغيرهاي وابسته و تشريحي نيزتكنيك مدلسازي خطي تعميم يافته با توزيع پراكنش پواسون مورد استفاده قرار گرفته است. نتايج حاصل از اين مطالعات نشان داد كه اختلاف قابل ملاحظه اي بين الگوي تصادفات در تقاطعها و خيابانهاي شهري وجود داشته و بهمين جهت ساخت مدلي كه قادر به پيش بيني تعداد تصادفات در كل شبكه باشد ، تقريباً غير ممكن بوده و هريك از المانهاي شبكه نيازمند يك مدل اختصاصي براي برآورد و پيش بيني تصادفات مربوط به خود مي باشند . همچنين براساس اين مطالعات ، ميزان تصادفات در شبكه راههاي شهري اعم از تقاطعها و خيابانها به شدت تحت تاثير حجم ترافيك قرار داشته و عواملي نظير: تعداد و عرض خطوط عبور ، تعداد راههاي دسترسي ، شرايط پارگينك حاشيه خيابانها ، نوع كاربري زمين ، سرعت ، نوع خيابانها و تقاطعها، وضعيت جزاير مركزي و تسهيلات مربوط به دوچرخه و موتور سيكلت به نسبتهاي مختلف در افزايش و يا كاهش تعداد تصادفات نقش داشته و اثرات آنها نيز درمورد تقاطعها و خيابانها متفاوت است .