معرفي روش جديد طراحي روسازي بنادر در ايران

روسازيهاي بنادر در مقايسه با ديگر روسازيهاي صنعتي از نظر طراحي و ساخت نياز به در نظر گرفتن عوامل متعدد و متنوعي دارند. بنادر اغلب برروي زمينهاي بازسازي شده واقع گرديده و بستر آنها اغلب داراي شرايط ضعيف است. بطور كلي روسازي بنادر بايد دامنۀ گستردهاي از وسايل نقليه سنگين را در مقايسه با ديگر روسازيها تحمل نمايد. بنابراين استفادهكنندگان از بنادر انتظار دارند كه روسازي بنادر از عملكرد و كارآيي بالايي برخوردار باشد. نخستين آيين نامه طراحي روسازي بنادر ايران در سال 1386 منتشر گرديد كه برگرفته از دستورالعمل 1996 انجمن بنادر انگلستان بود كه توسطNTERPAVE به چاپ رسيده بود. اين آيين نامه داراي تعداد زيادي نمودار طراحي براي انواع مختلف روسازي با رويههاي مختلف بود. در اين مقاله به اختصار روش پيشنهادي جديد به منظور طراحي روسازي بنادر بر طبق دستورالعمل 2008 ارائه شده توسطINTERPAVE معرفي خواهد شد. عمدهترين مزاياي روش جديد نسبت به روش قبلي، استفاده از تحليل اجزاء محدود به منظور بهبود ارزيابي عملكرد روسازي تحت بارگذاريها و مصالح مختلف، استفاده از تنها يك نمودار طراحي و همچنين استفاده از مفهوم ضريب همارز مصالح به منظور جايگزيني مصالح با يكديگر است